zondag 24 november 2013

Hoe gaat het verder met Frederique?

'Geen twintig meer' (zie hieronder) was de laatste blog van Frederique.

Hartelijk dank aan alle mensen die met haar hebben meegeleefd tijdens haar avonturen en ze hebben gedeeld met vrienden en vriendinnen!

Wie wil weten hoe het verder gaat met Frederique (en Carien, Hannah en de anderen natuurlijk), kan dat lezen in de roman '30-love' die deze week is verschenen. Vraag ernaar in de boekhandel, bestel hem bij bol.com of haal hem bij De Ontdekking in Utrecht.

Het ga jullie goed, mede in de liefde!
Dikke kus,
Ilse

Geen twintig meer

< De laatste blog van Frederique! :-) >
 
Mijn nichtje is 21 geworden en ik heb mijn moeder beloofd dat ik naar haar feest zou gaan. Dus daar sta ik dan, als dertiger, tussen de hippe studentes die net hun tentamens achter de rug hebben en onwijs toe zijn aan een feestje.

Ik sta al een uur mijn ogen uit te kijken in de club waarvan Viviënne een deel heeft afgehuurd. Er zijn jurkjes met opengewerkte kanten rugpartijen, satijnen jumpsuits en glimmende leggings onder tunieken met pailletten. Lange haren zijn nonchalant opgestoken met zilveren pinnen, grote oorbellen dansen op de beats van de hits van nu en ik zie hakken met afmetingen waar een stoeprand hoogtevrees van zou krijgen. Ik voel me misplaatst. Het is ruim tien jaar geleden dat ik zelf die leeftijd had, maar het is alsof deze generatie ‘twintig zijn’ op een heel andere manier beleeft. Ik zat vol onmogelijke idealen, had geen idee wat ik met mijn studie aanmoest en was onzeker over alles. Ik heb er een decennium over gedaan om wat zelfvertrouwen op te bouwen, te weten dat ik iets waard ben op mijn werk en een leuke man te durven aanspreken in de kroeg. Deze meiden zijn allemaal zo goed gelukt; ze kijken de zaal rond alsof die zich gelukkig mag prijzen dat zij aanwezig zijn. En terecht. Ik voel een steek van jaloezie. Ik heb veel gewonnen sinds mijn twintigste, maar ook dingen verloren. Mijn ogen zijn voorzien van kraaienpootjes, mijn dijen van cellulitis, de leuke mannen zijn allemaal bezet, mijn agenda zit vol kraamvisites en daten gaat tegenwoordig via sites en apps.
Moedeloos zoek ik het damestoilet op. Ik ga met mijn waarschijnlijk al lang uit de mode skinny jeans op mijn enkels zitten en app Hannah en Carien: “We zijn oud!”
Ik zucht. En dan hoor ik twee paar hoge hakken de toiletruimte inwandelen. Gelukte-meiden-in-aantocht.
“Wat zit je haar mooi”, zegt de ene. Ik kan het niet zien, maar ik geloof haar onmiddellijk.
“Vind je?” zegt de ander.
“Ja, echt”.
“Nou, ik weet niet, hoor, van al die regen wordt het zo krullerig”.
“Super juist. Je zal maar van dat stijle haar hebben zoals ik”.
“Hartstikke mooi, jouw haar, sufferd, zag je die kerels niet kijken?”
“Wie? Stijn enzo? Eikels”.
“Nee, die leuke met dat grijze shirt en dat baardje, wat ouder, maar erg lekker”.
“Kennen we die?”
“Nee, nog niet, daar gaan we zo eens dichter bij staan”.
“Vandaag niet, Suus, ik voel me lomp en lelijk, andere keer, ok?”
“Ok, schat, voor mij hoeft het ook niet zo, hoor. Ik ben gisteren ongesteld geworden. Gaan we gewoon lekker met Viviënne kletsen”.
“Zou ze ons cadeau wel leuk vinden?”
Ik schiet in de lach, hardop. Gelukte meiden?
En ineens is het stil buiten. Snel trek ik door, hijs mijn broek op en draai de deur open. Voor de spiegel staan ze, Suus en vriendin, en kijken me verschrikt aan met grote Bambi-ogen die zich lijken af te vragen of ik ze zat uit te lachen. Ze zijn nog steeds rimpelloos in hun perfecte outfits, maar zien er ineens zo kwetsbaar uit.

Ik houd mijn telefoon omhoog: “grappig appje”.

Ze lijken niet erg gerustgesteld, maar ik ben helemaal opgeknapt van mijn dipje. Je zult maar twintig zijn. Zo mooi, zo jong, zo volmaakt, maar geen idee wat je ermee aan moet. Eigenlijk mis ik alleen het onbevangen daten, maar ik hoor net dat er een sexy man met baardje rondloopt, waar niemand op af durft te stappen.
 
 
The end
 
 
Deze blog is eerder gepubliceerd bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/151670/thirty-love_geen_twintig_meer

zaterdag 23 november 2013

Getrouwd is fout

We zitten aan de borrel en het gesprek gaat over Ben, de getrouwde scharrel van Carien. Ze ontmoetten elkaar tijdens de Dam tot Dam loop, hijgden samen uit en vergeleken medailles. Een week later kwam hij slapen en bleek getrouwd.
“Hoe bevalt Ben?” vraag ik aan Carien.
“Heel goed”, zegt ze. Haar ogen glazen, haar glimlach is ondeugend. Barbara en Natasha spitsen hun oren, ze willen alles weten over deze nieuwe man.
“Hoe goed?” vraag ik lachend door.
“Súpergoed”, zegt Carien stralend. “Serieus, ik heb nog nooit zo relaxed gescharreld. We gaan elke week een keer lekker eten of naar theater en daarna blijft hij slapen. De sex is fantastisch en we hebben afgesproken dat we alleen leuke dingen delen, voor ellende hebben we onze eigen vrienden.”
“Je geniet er echt van”, zeg ik blij.
“Maarreh”, begint Barbara aarzelend. Natasha valt haar bij: “tja, hoe moet dat verder dan?”
“Verder?” vraagt Carien.
“Ja, in de toekomst enzo”, zegt Barbara. “Je kunt zo niet door blijven gaan natuurlijk”.
Carien is verbaasd. “Waarom niet?”
Bar en Natas kijken naar elkaar. “Gewoon niet, je wilt ooit een keer samenwonen bijvoorbeeld”.
“Dat wil niet iedereen, hoor, lieverds”, probeer ik mijn getrouwde vriendinnen uit te leggen. Zij zijn al sinds hun studietijd aan de man, dus van scharrelen hebben ze niet zoveel verstand.
“Wil die Ben dan ook niet settelen, ooit; samenwonen, trouwen, kinderen?” vraagt Bar. Ze kan het niet bevatten. En ineens realiseer ik me dat ze niet heeft begrepen hoe het zit met Ben.
“Ben?” vraagt Carien. “Die ís al gelukkig getrouwd. En heeft ook al kinderen”.
Weer zoeken de blikken van Barbara en Natasha elkaar op, alsof ze het niet goed gehoord hebben.
“Oh, eh, dat is een ander verhaal dan”, zegt Natasha. Barbara zegt niets.
“Weet ik niet”, zegt Carien, “maar het maakt het wel makkelijker om geen gedoe te krijgen”.
Bar verslikt zich in haar wijn. “Voel je je niet schuldig?” vraagt ze ijzig.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/151486/thirty-love_getrouwd_is_fout