maandag 25 april 2011

Vrouwen en auto's

“Vrouwen hebben niks met auto’s”, hoorde ik gisteren weer in de kroeg. Klinkklare onzin. Veel vrouwen hebben de auto niet bovenaan hun prioriteitenlijstje, maar make-no-mistake, als ze eenmaal het geld hebben en de vrije keus, dan weten vrouwen heel goed wat ze willen. Vriendin Natasha heeft een zwak voor Mercedes, maar realiseert zich heel goed dat ze als platinablonde directeur van een verzekeringskantoor de clichés wil vermijden. Dus maakt ze haar eigen keuze, op grond van haar eigen criteria, zoals de meeste vrouwen. En dat schatten autohandelaren nog wel eens verkeerd in. Ik ging een proefrit maken en nam mijn scharrel mee. Ik had ondervonden dat zijn ego het prima kon hebben om af en toe bijrijder te zijn, dus leek het me wel gezellig om samen de Mini-station te testen die ik op het oog had. We reden in zijn cabrio naar de dealer en die maakte voor de verandering niet de beginnersfout om vooral tegen mijn scharrel te praten. Hij legde me professioneel de extra’s uit en liet me zelfs zonder opgetrokken wenkbrauwen onder de motorkap kijken. Om vervolgens toch nog grandioos de bocht uit te vliegen door de suicide door* van mijn verlengde Mini te openen met de gevleugelde woorden ‘kijk, er past ook prima een kinderzitje in’. Mijn scharrel werd bleek en verslikte zich. Ik zond in mijn blik een flinke onweersbui richting dealer en die stotterde een herstelpoging door te beginnen over het koelkastje met bier dat achterin de kofferbak paste. Maar het kwaad was geschied. De scharrel scharrelde voort en ik besloot bijna de Mini uit mijn hoofd te zetten. Bijna.

Het werd een witte met zwarte strepen en kort na mijn aankoop ving ik het volgende gesprek op:
Man 1: “Dat kun je echt niet maken, een Mini kopen!”
Man 2: “Waarom niet? Ik kan er wel tegen, hoor, tegen dat vrouwelijk imago.”
Man 1: “Dat bedoel ik niet, sukkel, ik bedoel dat je het niet kunt maken tegenover ons, je broeders. Als ik een Mini passeer op de weg, kijk ik altijd even om. Want er zit altijd een lekker wijf in.”

Glimlachend zette ik mijn pilotenbril op en stapte in. Niks ruimte voor een kinderzitje. Ruimte voor een grote weekendtas en genoeg lekkers tot aan Parijs.


*De verlengde Mini heeft een ‘suicide door’, een deur die opent in tegengestelde richting: http://en.wikipedia.org/wiki/Suicide_door

zondag 10 april 2011

Coca Cola Zero

Cola zero is een van mijn missies in dit leven. Sinds het ontstaan ben ik fan. Het is helaas nog niet overal verkrijgbaar en dat is dus een van mijn missiedoelen. Het andere doel is het veroveren van cola zero door vrouwen. Dat is het recalcitrante deel van mijn missie. Cola zero is namelijk opgericht als mannelijke tegenhanger van cola light. Het schijnt dat veel mannen best op light-drankjes over willen gaan, zich pijnlijk bewust van de populariteit van goedgevormde mannen als Wentworth Miller.
- Wie??
- Die mooie uit Prison Break.
- Oh, ja, die is lekker, ja.

Maar cola light heeft een veel te vrouwelijk imago, zelfs voor mannen die niet terugdeinzen voor een fijne anti-rimpel-nachtcrême. Dat zal te maken hebben met de ‘coca-cola-light-break’-reclames waarin kantoorvrouwen zich verlustigen aan liftmonteurs of glazenwassers. Schaamteloos, want vrouwen mogen dat. Die blijven er namelijk charmant en beschaafd bij. Slaat nergens op, is toch waar. Zoals wel meer dingen in het leven. Neem chocola; het wordt van bonen gemaakt, maar valt niet onder het twee-ons-groente-per-dag-advies. Of het woord ‘slet’ dat exclusief voor vrouwen wordt gebruikt. Al is dat volgens mij gewoon een kwestie van wennen.
In elk geval behoorde cola light aan de ladies en dus werd er een nieuwe suikervrije cola gecreëerd voor de guys, cola zero. Dat verhaal is redelijk bekend, want als ik een cola zero bestel in de buurt van een man, dan krijg ik één op de drie keer het commentaar dat cola zero niet voor vrouwen is. Ha, dat zullen we nog wel eens zien. Ondertussen heb ik een gesprek gestart en misschien wel een telefoonnummer gescoord. Die missie van mij is zo gek nog niet.