zondag 10 april 2011

Coca Cola Zero

Cola zero is een van mijn missies in dit leven. Sinds het ontstaan ben ik fan. Het is helaas nog niet overal verkrijgbaar en dat is dus een van mijn missiedoelen. Het andere doel is het veroveren van cola zero door vrouwen. Dat is het recalcitrante deel van mijn missie. Cola zero is namelijk opgericht als mannelijke tegenhanger van cola light. Het schijnt dat veel mannen best op light-drankjes over willen gaan, zich pijnlijk bewust van de populariteit van goedgevormde mannen als Wentworth Miller.
- Wie??
- Die mooie uit Prison Break.
- Oh, ja, die is lekker, ja.

Maar cola light heeft een veel te vrouwelijk imago, zelfs voor mannen die niet terugdeinzen voor een fijne anti-rimpel-nachtcrême. Dat zal te maken hebben met de ‘coca-cola-light-break’-reclames waarin kantoorvrouwen zich verlustigen aan liftmonteurs of glazenwassers. Schaamteloos, want vrouwen mogen dat. Die blijven er namelijk charmant en beschaafd bij. Slaat nergens op, is toch waar. Zoals wel meer dingen in het leven. Neem chocola; het wordt van bonen gemaakt, maar valt niet onder het twee-ons-groente-per-dag-advies. Of het woord ‘slet’ dat exclusief voor vrouwen wordt gebruikt. Al is dat volgens mij gewoon een kwestie van wennen.
In elk geval behoorde cola light aan de ladies en dus werd er een nieuwe suikervrije cola gecreëerd voor de guys, cola zero. Dat verhaal is redelijk bekend, want als ik een cola zero bestel in de buurt van een man, dan krijg ik één op de drie keer het commentaar dat cola zero niet voor vrouwen is. Ha, dat zullen we nog wel eens zien. Ondertussen heb ik een gesprek gestart en misschien wel een telefoonnummer gescoord. Die missie van mij is zo gek nog niet.