maandag 16 mei 2011

Elk voordeel....

Op Koninginnedag was het weer zo ver: ik had weer last van serieuze penisnijd. Voor het openbaar damestoilet stond een rij waar de Efteling op zomerzaterdagen nog niet aan kan tippen, terwijl de heren terecht konden bij de urinoirs. Soms moest er eentje een minuut wachten en hield hij kameraadschappelijk het biertje van de plasser voor hem vast. Bij het damestoilet was er gekat en ellebogenwerk. Vandaar de penisnijd. Ik wil ook een keer staand met mijn gulp halfopen! En het liefst op een festival, in een hangtoilet in Frankrijk of in een ranzige kroeg. Zodat je niet krampachtig boven de bril hoeft te hangen, maar gewoon je eigen lieve warme penisje vast mag houden.

Maar daar moet je man voor zijn en dat zou ik dan weer heel vervelend vinden. Non-stop aan seks moeten denken, het onvermogen om te multitasken en de onvermijdelijke voetbalverslaving zijn nog tot daar aan toe. Maar je zult maar een mannelijk ego hebben... Zo’n kolossale onderbewuste mammoet, die het elk moment van je over kan nemen om je kwetsbaar, arrogant en vooral verschrikkelijk manipuleerbaar te maken.

Volgens Carien werkt het altijd om ’s mans ego aan te spreken. Hoe schaamteloos ze ook te werk gaat, hoe dik ze het er ook op legt, zodra het ego aangeroepen wordt, gaat alle argwaan overboord. Ik durf het niet altijd, vind mezelf ongeloofwaardig in de kwijlstand, maar gisteren kon ik het niet laten. 

“Wat voor werk doe jij eigenlijk, Rolf?”
“Ik werk als teamleider bij een detacheringsorganisatie in Amersfoort, wij richten ons met name op de medische sector.”
“Oh ja, joh? Jemig! Nou, dat bewonder ik dus enorm, hè? Mensen die verantwoordelijkheid durven nemen en anderen aansturen! Sjongejonge, dat lijkt me echt pittig. En dan ook nog in de medische hoek, poeh, zeg, is dat niet heeeel moeilijk??” 

Ik hield mijn adem in en verwachtte een lachsalvo van Rolf, waarop ik zou concluderen dat ik het deze keer echt overdreven had. Maar nee, hoor. Een zelfvoldane glimlach verscheen op zijn gezicht en volautomatisch rechtte zijn rug zich; willoos slachtoffer van zijn ego. Ik had bijna medelijden. Maar toen was de penisnijd terug. Penis en ego gaan blijkbaar samen. Toch fijn af en toe, gerechtigheid.