zondag 29 mei 2011

Kampioenen

Hannah nodigde me uit voor de laatste competitiedag. Ze tennist. Haar team speelde zaterdag de laatste wedstrijden en ze overtuigde me ervan, na weken zeuren, dat ik echt een keer mee moest komen. Ze beloofde me hoogwaardig entertainment. Bovendien moest vriendlief Koen het weekend werken en kon ze niet zonder morele support. Emotionele chantage uiteraard, maar vooruit. Ik vertrouwde het maar half en ging uiteindelijk vooral mee om haar een plezier te doen. Prima besluit, zo bleek al snel.

Het tennis was verrassend spannend. Dat kan goed zijn geweest omdat ik de regels niet altijd kon volgen, laat staan de telling: 15 nul, 30 nul, 40 nul, game?? Maar ondertussen zat ik vanaf drie uur gezellig met een roseetje naast de baan mét vier teamgenoten aan mijn zijde: die waren al klaar. En ik maar denken dat Hannah fanatiek sport op zaterdag!

Het echte spektakel startte vervolgens die avond met de huldiging van de kampioenen. Daar hoorde het team van Hannah niet bij, maar kampioen juichen waren ze onomstotelijk. Ik begreep al snel waarom. Eerst kwamen er pittige damesteams het podium op, in de meest fantastische outfits, daarna vrolijke mixteams en tenslotte heerlijke, maar dan ook echt HEERLIJKE, herenteams. Wie zegt dat mannen elkaar niet knuffelen, heeft ze nog nooit gezamenlijk een prijs zien pakken. Bezwete lijven, natte haren, broederlijke omhelzingen en zelfs een uitgelaten zoen hier en daar. Alsof ze op een catwalk liepen wees Hannah me trefzeker op de appetijtelijke exemplaren: Jeroen uit Heren3, Max van Heren10, Ruben uit Heren1. “Vergeet Ronny uit Gemengd2 niet”, zei ze, maar ik luisterde al niet meer. Een paar uur later hingen al die fijne mannen aan de bar en nog een uur later stonden ze erop. Met mij ernaast natuurlijk, totdat de ook al zo prettige barman ons eraf haalde en het licht uit deed. Waarop de zon al aan bleek en de fijne mannen, allemaal bezet natuurlijk, braaf huiswaarts gingen.

Ik overwoog nagenietend in bed om lid te worden, maar inmiddels weet ik wel beter. Veel te vermoeiend, dat tennissen. Ik heb de hele zondag moeten bijkomen.