maandag 9 mei 2011

Verboden terrein

Collega Leo is leuk, heel leuk. Collega Leo is ook getrouwd, heel getrouwd. Met een bloedmooie hyperintelligente vrouw en drie ultraschattige kindjes. Helaas maakt dat Leo niet minder leuk. Wel off-limits. En ook, niet onbelangrijk: het maakt hem een zinloos project.

“Van alle mannen in een langdurige relatie met een affaire daarnaast…”, leest Carien voor, dat laatste nadrukkelijk herhalend,
“hoor je, dus ze hébben al een affaire naast hun relatie, van deze mannen gaat slechts 1,5% weg uit die langdurige relatie!”
Ze kan er niet over uit: “Eén komma vijf procent maar! Achtennegentig procent blijft dus. Sorry, achtennegentig én half procent zelfs. Ondanks die affaire.”

Het onderzoek dat Carien hardop voorleest, wijst ook uit dat dit percentage onder vrouwen veel hoger ligt. Dat verbaast ons niets. Het zijn immers wezenlijk verschillende soorten, mannen en vrouwen. Hoe terecht zou het zijn om je als bioloog af te vragen of kruisbestuiving überhaupt mogelijk is. Het is dat je het voortdurend om je heen bewezen ziet. (Wat mij betreft zijn er overigens genoeg momenten waarop je merkt dat het de soort niet altijd ten goede komt, dat voortplanten, maar dat is een heel andere kwestie.)

De kinderen van Leo en zijn echtgenote zijn bijzonder goed gelukt en al met al is deze collega dus moreel en rationeel verboden terrein. Hij is het derde biertje als je moet rijden. Hij is dat spectaculaire glittertopje van de nieuwe collectie als je rood staat. Hij is de Magnum in je eerste week van je Sonja Bakker dieet. Misschien niet de allerlekkerste snack denkbaar, maar wel de foutste en dus de meest aantrekkelijke hunkering. Mischien moet ik binnenkort eens een SAS dagje inlassen?