dinsdag 28 juni 2011

Hints

Ik zit op een terras. Mojito erbij, zonnebril op, haar opgestoken, stijl doordacht nonchalant. Ik denk terug aan het strand gisteravond, waar we met zijn vijven belandden na een zonovergoten dag die het motto ‘lang leve global warming’ eer aan deed. Vijf vrouwen, een windscherm, een parasol, een koelbox, uitpuilende strandtassen met reservebikini’s, reserveslippers, reservehoedjes en, je weet het nooit, een reservepeddel. Op een tsunami voorbereid, zal ik maar zeggen. We sleepten onze spullen zwoegend en zuchtend in de richting van een groepje niet onaantrekkelijke mannen. Eerst bekeken ze ons geploeter vanuit hun ooghoeken, zogenaamd in beslag genomen door het interessante gesprek dat ze voerden. Toen we de koelbox niet van het slot kregen, gingen ze er iets beter voor liggen en toen we in de scheerlijnen van het windscherm verstrikt raakten, begonnen ze nog net geen kaartjes te verkopen. Wij waren natuurlijk onverstoorbaar, want we knipten de scheerlijnen gewoon door en deden daarna alsof het heel veel voordelen had om het windscherm plat te leggen. Tegen wind van onderen of zo. Toen we eenmaal zaten ging Carien uitdagend staan en riep hardop ‘wie wil mijn rug even insmeren?’. We gaven de mannen drie seconden, tien seconden, vijftien seconden. Niets. Ik smeerde de beteuterde Carien met gedeukt ego dan maar zelf in. Even later kwam ik een van de mannen aan de bar tegen. Ik besloot het erop te wagen.

“Waarom hielpen jullie niet even?”
“Waarmee???”
“Met het windscherm bijvoorbeeld!”
Hij schudde geamuseerd zijn hoofd.
“Of met insmeren.”
Hij lachte: “hadden jullie dat gewild dan?”

Ik probeerde een gefrustreerde toon te onderdrukken en legde uit “als een vrouw een kwartier lang naar een windscherm of een fles zonnebrandcrème kijkt, doet ze dat niet omdat ze denkt dat het ding dan ineens tot leven komt.”

Het werd het begin van een uitgebreid college ‘de vrouwelijke manier van hulp vragen’. Nu, aan mijn mojito op het terras, glimlach ik bij de herinnering aan wat de avond verder nog bracht. Mijn iPhone piept en ik kijk tevreden naar de sms die verschijnt. Hij wordt al een stuk beter in het begrijpen van hints.