donderdag 7 juli 2011

Verovering

Ik sta op een feestje van een collega van C&W. Er wordt veel over werk gepraat en hoe fantastisch ik mijn werk ook vind, het dreigt een beetje saai te worden met al die juristen. Gelukkig heb ik af en toe contact met een paar felblauwe ogen die horen bij een fijn gebruinde man in de andere hoek van de tuin. Hester ontgaat het blijkbaar niet: “hij woont twee huizen verder, niet verkeerd, he?” Ik knik en hij knipoogt alsof hij weet dat we het over hem hebben.  

Een paar uur later is de gastenlijst aardig uitgedund en zitten we met een tiental mensen rondom het Mexicaanse kacheltje in de tuin van Hester en Jochem. Het gaat eindelijk niet meer over werk, maar de vraag is of dat zoveel beter is: men praat nu over smartphones. De mannen doen een ouderwets wedstrijdje wie de langste heeft en de fijne buurman glimlacht alleen maar. Ik biecht op dat ik er geen ruk van snap. En dat de mijne kuren heeft. Hij piept niet meer bij sms’jes. De fijne buurman steekt zijn hand uit. Hij beweegt zijn vingers soepel over het touchscreen en ik krijg er zowaar vertrouwen in. In mijn zodadelijk beslist herboren iPhone en in deze man. De rust die hij uitstraalt, maakt veel in me los.

“Kijk eens of het nu beter is,” zegt hij met een gulle lach.
Ik krijg mijn iPhone terug en schuif hem open.
Er staat een sms klaar om te verzenden: “Ik vind jou leuk”
Ik bloos.
Hij niet.
Ik stuntel een sms terug “Ik vind jou ook leuk” en zeg hardop “Mmmm, volgens mij klopt het nog niet helemaal.

Ik wacht gespannen af waar hij mee gaat komen, want deze man heeft veel moois in petto, dat heb ik inmiddels wel door. Hij is er zo een die strak de leiding neemt, duidelijk maakt wat hij wil en die de eerste stap zet. Ik durf te wedden dat hij bij onze eerste zoen, precies zoals het hoort, met zijn handen mijn gezicht naar hem toe zal draaien. Heerlijk, zo’n man die de touwtjes in handen heeft en die je ouderwets verovert. Ze zijn er nog.

Nog voordat ik mijn telefoon terug krijg, ontwikkelt zich een donkerbruin vermoeden waar deze avond gaat eindigen: twee huizen verder, zei Hester toch?