woensdag 31 augustus 2011

Keeping down appearances


Carien belt hikkend van de lach:
“Freek, nadat ik bij jou gegeten had, ging ik toch naar huis in plaats van naar Pieter, die vage vent, waar ik alsmaar niks van hoorde? Krijg ik om tien over elf een sms ‘hoi, klaar met trainen’, dus ik stuur terug ‘ik in trein naar huis.’ Tegen de tijd dat ik in Amsterdam aankom, heb ik nóg zeven sms’jes. Wat wil die vent nou? Dus ik stuur ‘je bent lastig te volgen’. Gaat de telefoon.

“Carien, je weet toch hoe ik erin zit?”
“Nee, ik snap er geen ruk van.”
“Maar ik ben echt nog niet toe aan een serieuze relatie.”
“Pfff, Pieter. Ik ook niet. Sterker nog, ik verwacht niet dat ik dat ooit ga zijn.”
Stilte aan zijn kant.
“Maar dat geloof jij blijkbaar niet, dus doe je panisch,” vervolg ik.
“Wat wil je dan wél, Carien?”
“Nou, je lijf bijvoorbeeld.”
“Ik ben over een half uur bij je.”

Een half uur, Freek, een #@$%& half uur. Hij is die kerel met die showroom, zo netjes. Dus ik ga als een gek tekeer. Drie stapels schone was dump ik in mijn kledingkast. Wat niet meer past, stop ik onder mijn hoofdkussens. Een stapel vieze was verdeel ik over wasmachine en droger. Alle afwas zet ik in bergen in de keuken, mijn sporttas gooi ik onder de bank en mijn papierhopen verhuizen van de tafel naar de vier stoelzittingen eronder. Hij blijft maar sms’en onderweg en ik wil natuurlijk niet overkomen als een controlefreak, dus ik raas desperaat door mijn huis, hijgend, vliegend en met één hand terugschrijvend. Het ziet er zowaar goed uit als hij binnen komt, maar daar denkt hij anders over. “He, hoi, oh, eh, ja, ik snap wel dat je een groter huis zoekt,” mompelt hij op de drempel, “hier is geen beginnen aan.” Hij loopt mee naar de keuken, ziet de Mount Everest naast de gootsteen en verschiet van kleur. Ik ben bang dat de slaapkamer de genadeklap wordt, dus hou ik hem maar fijn op de bank bezig.... de hele nacht.” Op mijn vraag of ze nog iets hebben afgesproken, zegt ze: “Ik denk dat hij voortaan wat eerder smst, zodat we bij hem thuis kunnen slapen.” Ze kijkt er intens tevreden bij.

donderdag 25 augustus 2011

An offer you can refuse

Ik ben op een standfeestje en omdat de Nederlandse zomer het goed laat afweten, zijn de feestgangers in hun nopjes met de grotendeels bewolkte, maar droge dag. Een paar fanatiekelingen spelen beachvolleybal. De rest doet alsof blauwe lippen helemaal hot zijn. Om negen uur gaan de vuurkorven aan en tegen tien uur voel ik me heerlijk loom in een zitzak met uitzicht op de dansvloer.

“Je ziet er blij uit,” zegt een vriend van Carien die bij me komt zitten.
Ik glimlach. Hoe heet hij ook alweer?
“Eigenlijk zie je er altijd blij uit,” zegt hij terwijl hij probeert niet van de zitzak te glijden.
“Oh ja?” zeg ik verbaasd. Ik heb hem een paar keer eerder gezien. De laatste keer op Cariens verjaardag hebben we lang staan kletsen. Hoe heet hij toch?
 “Ja, en daar word ik ook altijd een beetje blij van,” voegt hij toe.
Ik lach. Hij weet vast ook niet meer hoe ik heet.
“Nog steeds single, Frederique?” vraagt hij.
“Yep,” zeg ik en haal mijn schouders op.
“Sukkels,” gromt hij en vraagt dan: “Mag ik een indecent proposal doen?”
Ik stop met lachen. Ik weet niet meer hoe hij heet, maar wel dat hij getrouwd is en drie kinderen heeft.
“Eh sorry, het is eigenlijk geen indecent proposal. Meer een offer you can refuse,” corrigeert hij.
Ik glimlach weer, iets voorzichtiger deze keer.
“Als je ooit een zaaddonor zoekt...” begint hij.
De zitzak valt om.
“Sorry,” roept hij, “het is misschien een beetje lomp, maar zulke fantastische vrouwen zoals jij moeten gewoon kinderen krijgen, Freek. En als Mr. Right dat niet op tijd in ziet.... Nou ja, dan... Snap je? Voor ooit.., zeg maar...,” legt hij uit terwijl hij me overeind helpt.

Aan de bar blijkt dat Carien ons samen heeft zien zitten.
“Wat moest hij?” vraagt ze.
“Hij bood zich aan als zaaddonor,” zeg ik.
“Echt?”
“Ja, echt. Voor als ik niet op tijd een vent zou vinden. Omdat hij vindt dat een fantastische vrouw als ik kinderen moet krijgen.”
Na een korte stilte zegt ze bedachtzaam: “Dat is eigenlijk best lief van Antonie.”
Dat is waar ook: Antonie, heet hij, mijn zaaddonor.
“Ja, dat is best lief,” besluit ik, “maar wel an offer I will refuse for now.”
“Uiteraard,” beaamt Carien, “maar toch: je kunt het maar in je zak hebben.”
En dan barst ze in lachen uit: “of beter: in de zijne.”


*Met dank aan een fan. Mail je tip als je jouw verhaal een keer terug wilt zien in de blog....

maandag 15 augustus 2011

Rups Nooitgenoeg


Hannah vindt dat Carien en ik moeten gaan internetdaten. Ik stuur een blik naar Carien die haar hopelijk zegt ‘hou je mond, niet op de kast, je hebt hoogtevrees’, maar het is al te laat. 

“Jemig, muts, blijf bij je leest, ok?”
“Bij mijn leest?” vraagt Hannah.
“Ja, bij je leest, of ben jij zelf ooit op zo’n site geweest?”
“Eh nee, maar ik heb goeie verhalen gehoord,” zegt onze al lichtjaren samenwonende vriendin.
“Ja,en ik heb goeie verhalen gehoord over gefrituurde krekels. Dat wil nog niet zeggen dat ik ze jou aanraadt.”
Hannah lacht zorgeloos. “Je kunt het toch een keer proberen?”
“Wat, die krekels?”

Anderhalf uur later heeft Hannah ons wel degelijk achter de laptop gekregen. We moeten een profiel aanmaken om te kunnen rondsnuffelen, maar niets is haar teveel. Vervolgens selecteert ze op leeftijd, postuur, sportiviteit, woonplaats. Best handig. Nu zijn alleen de lange, sportieve eind-dertigers uit de randstad over. Ze klikt een willekeurig profiel aan: Mr Dinges is 37 jaar oud, woont in Den Haag, is alleenstaand met een bovenmodaal inkomen.  

Dit is wat Mr. Dinges schrijft over zichzelf:
“Ik ben een vrijheidsfreak en heb een enorme dosis zelfrespect. Ik loop niet voorop om alle deuren voor je te openen, maar geef je de sleutels, zodat je ruimte hebt om mee te kunnen groeien. Met andere woorden: ik geef nooit bloemen, maar ik laat je zien waar die groeien. Ik garandeer verder: lachen, passie, slaaptekort, windkracht 10, bloed, zweet en tranen, dozen vol puzzels, zon, mist en regen, frustratie, fulltime aandacht, multiple orgasmes en eeuwige lol. Ik luister uiteraard naar AL je verhalen, dus ook de meest saaie. Ik open eveneens alle blikken en flessen die jij niet open krijgt en (indien nodig) blaf ik al je vervelende buren namens jou of namens jouw katten weg.”

Dit is wat Mr. Dinges schrijft over de vrouw die hij zoekt:
“Pre`s: huilen mag wel, maar hooguit eens per week, als je bijvoorbeeld je favoriete soapserie zit te kijken (ik houd dan wel de tissues voor je vast!). Je vertoont geen impulsief-obsessief koopgedrag. Je koopt niet zomaar van alles omdat jouw vriendinnen dit ook doen, maar uitsluitend omdat je ZELF iets mooi vindt en je doet `t bovendien met stijl. Je bent bijzonder kritisch met je schoenenkeuze. Verder ben je iedere dag opgemaakt (niet te…), verzorg je je handen en vooral je nagels goed, drink je geen bier of blijf je in elk geval slank, draag je alleen zilver, luister je niet naar smartlappen, heb je een (recente, niet gephotoshopte!) foto binnen je profiel, laat je mij altijd winnen bij het risken, ben je handig in en om het huis, draag je je eigen boodschappen, heb je altijd een frisse adem en klaag je niet als ik de wc bril niet naar beneden doe. Je klaagt sowieso nooit of nauwelijks”*

Daar heeft zelfs Hannah niet van terug; het schijnt dat ze nu op zoek is naar een krekelrestaurant.



*Noot van de schrijfster: was het profiel van Mr. Dinges maar verzonnen!


maandag 8 augustus 2011

Gay pride


Carien heeft roze pruiken, roze beenwarmers, roze oorbellen en roze zonnebrillen aangeschaft. Haar stad staat op zijn kop en ik zal het weten. Zij gaat al jaren en volgens haar hangt er altijd een sfeertje in de stad alsof het drinkwater ecstasy bevat: iedereen vindt elkaar mooi en lief en sexy. De dress code is roze en wit, de mood code open minded.  Het is mijn eerste gay pride en Carien is vastbesloten mij zo snel mogelijk aan alle codes te laten voldoen. Zodra ze ons in roze outfit heeft gehesen, stappen we in een geleend bootje en varen op de parade af. Ergens tegen het eind van de route knoopt Carien ons bootje aan een sloep waarop een blonde schipper nuchter blijft temidden van zijn gasten, een vrijgezellenfeest met achttien fijne heren van onder de dertig. Eenmaal vastgebonden haalt Carien haar troefkaart tevoorschijn. Ze heeft roze dropveters gekocht van bijna een meter lang. Het ene uiteinde stopt ze in haar mond en het andere geeft ze met een knipoog aan de blonde schipper. Hij begrijpt het onmiddellijk. Allebei zuigen ze langzaam hun eindje naar binnen, totdat hun lippen elkaar raken. Dan kussen ze en zie ik ook hun tongen elkaar vinden. Carien vlijt haar lichaam tegen hem aan, omhelst hem innig en maakt zich dan weer los. De blonde krullenbol kauwt zijn laatste restje dropveter op en kijkt dan weer vrolijk naar de botenparade. Carien duwt mij een dropveter in mijn handen. De vrijgezellenboot juicht en hun schipper stapt opzij om ruimte te maken. Ik begin me te realiseren dat Carien gelijk heeft: er zit iets vrolijk-luchtigs in het drinkwater vandaag. Mijn dropveter belandt bij een aardige Brit die zijn tong gelukkig keurig binnen boord houdt. Inmiddels is Carien aan het uitdelen. Drie boten verder staat een enorme getatoeëerde vent met een tengere dame te dropzoenen temidden van klappende vrienden. En op de wal probeert een man tevergeefs drie dames naar zijn dropveter te lokken totdat er een prachtige roodharige vrouw op hem afstapt en hem vurig dropzoent. Het lijkt wel of de drie afwijzende dames spijt krijgen, maar spijt bestaat niet vandaag. Dus gooit Carien alledrie een eigen dropveter toe. Een van hen klimt over de boten totdat ze over de railing van onze buurvrijgezellen hangt om mij haar dropveter aan te bieden. Ik ben even verbouwereerd. Ze is goddelijk. Lange donkere krullen, wulpse lippen en de vrolijkste pretogen die ik ken. “Ik ben jouw gay prize, lieverd” zegt ze lachend en ik denk voor het eerst in lange tijd weer eens ‘waarom niet’?

woensdag 3 augustus 2011

Derde wiel aan de driewieler

Het is donderdagavond, ik zit met vrienden in Zussen, de enige cocktailbar die met recht dat genre vertegenwoordigt in Utrecht. Ze hebben om te beginnen zeven soorten mojito, die allen drinken als limonade, maar onmiskenbaar effect hebben. Onze toon is van gemoedelijk via giechelig opgeschoven naar samenzweerderig. Het is ontboezemingentijd en hoewel we elkaars anekdotes langzaamaan allemaal in de ik-vorm kunnen vertellen, is het de kunst om die ene vraag te stellen die een verwaarloosde neurale verbinding laat herleven zodat een totaal vergeten verhaal spectaculair boven komt drijven in het geheugen. Olaf legt hem op tafel: “wat is het raarste verzoek dat je ooit kreeg op je werk?” en het is alsof hij een klont zeep in een geiser heeft gegooid*, zo ruw wordt een incident van jaren geleden in mijn brein wakker geschud. Ik bloos. Olaf roept “ha, Freek, vertel op!”


Ik denk terug aan negentienweetikhoeveel, ik was een jaar of 22 en werkte naast mijn studie in een congrescentrum. ’s Avonds liep ik vaak met Steve de slotronde, wat betekent dat we pepermuntjes en water bijvulden in de vergaderzaaltjes. De minstens 10 jaar oudere blonde halfgod deed vakantiewerk samen met zijn vriendin Lauren. Hij Nederlander met een Australisch paspoort, zij volbloed Aussie, en samen op reis in Europa. Op een avond begint Steve te vertellen dat hij nog nooit vreemd is gegaan. Mmm. Ik voel dat mijn binnenkant een nier optrekt, waarschijnlijk omdat mijn buitenkant driftig de neiging onderdrukt om een waakzame wenkbrauw op te trekken. Steve vertelt rustig verder. Het valt hem namelijk helemaal niet zwaar om Lauren trouw te blijven. Ik probeer gewoon door te ademen en me niet af te vragen waar dit in hemelsnaam naar toe gaat. Dan vertelt Steve dat Lauren het hem zo gemakkelijk maakt, omdat ze er wel eens een dame bij vragen. Hij vervolgt met de legendarische woorden “En Lauren en ik, wij vinden jou een erg aantrekkelijke vrouw.”
 

De Zussen-ploeg kijkt me met open mond aan. Het voelt bijna alsof er applaus op komst is, maar in plaats daarvan buitelen ze over elkaar heen met de hamvraag. “Je vroeg wat het raarste verzoek was, Olaf, niet wat ik ermee gedaan heb.” Ik lach en haal mijn schouders op onder de teleurgestelde blikken. Ik laat het even lekker in het midden, precies waar Steve en Lauren me wilden hebben.
  

*Zeep heeft op geisers het effect dat zij onmiddellijk overgaan tot de productie van metershoge fonteinen, zie wat er gebeurt als de gids van Lady Knox geiser in Nieuw-Zeeland zeep toevoegt aan het kabbelende geisertje: http://www.youtube.com/watch?v=kYjMIRhGV2w&feature=related