dinsdag 1 november 2011

Eeuwige trouw

“Sandra werkt hier niet meer,” zegt het huppelkutje aan de andere kant van de telefoon. Ik ben even uit het veld geslagen. Ik bel gewoon voor een afspraak bij mijn vaste kapper. Al twee jaar doet ze wonderen met mijn slappe piekhaar. En nu werkt ze er niet meer???? Nou ja, maakt ook eigenlijk niet uit.
      “Waar werkt ze nu dan?” vraag ik, hopend dat ik niet naar Maastricht of Londen hoef, maar anders maak ik daar wel een gezellig weekend van. Vanaf Buenos Aires ga ik overwegen Sandra op te geven. Dan hoop ik dat haar tot op de grond binnenkort mode wordt.
      “Ik weet niet waar ze nu werkt,” zegt het huppelkutje. En daar blijft ze bij. Ik hang furieus op. Maar maak de volgende dag toch maar een afspraak. Voor een wasbeurt met hoofdmassage. En jawel, mijn missie slaagt! Het shampoomeisje stinkt erin en vertelt me dat Sandra dichter bij huis is gaan werken nu ze in Vleuten woont. Hoera! Vleuten is nog geen half uur rijden. De haarmode kan doen wat ‘ie wil, ik ga Sandra zoeken.

Vleuten is een plaatsje van niks, dus wat kan me gebeuren, maar als ik de telefoongids open, blijken er maar liefst vijftien kapsalons. Niet gelogen. Vijftien. Ik begin bovenaan.  

“Hallo, ik zoek mijn kapster uit Utrecht; heeft u Sandra toevallig net nieuw?”

Ze vinden mijn zoektocht wel grappig en nummer 7 op mijn lijst is een schatje: “Nou, meid, 9 en 11 kun je overslaan, dat zijn eenmanszaakjes.” Bij nummer 12 word ik moedeloos van mijn eigen verhaal. Misschien heb ik het verkeerd begrepen. Of hebben ze me op het verkeerde been gezet. Toch bel ik nummer 14, kapsalon Incognito. Daar zegt de vrouw aan de telefoon kordaat: “Wacht, ik geef je haar zelf even.” Ik zucht, lach naar mezelf in de spiegel en steek een duim op naar mijn uitgroei. Ik maak een afspraak en laat Sandra plechtig beloven dat je ze me nooit meer aan de huppelkutjes overlevert.