maandag 28 november 2011

Not alone

“Hallo allemaal, ik ben Evelien”, zegt de adembenemende vrouw op het podium. Lange blonde lokken, een eindeloos lang paar benen gehuld in een doorleefde leren broek, een contrasterend lieftallig bloesje daarboven en een glimlach die zelfs Cruijff en Van Gaal bij elkaar zou kunnen brengen.

Ik heb Carien meegenomen naar de open-mic avond bij ‘t Oude Pothuys. De prachtige werfkelder aan de Oudegracht heeft elke maandagavond open podium voor singer-songwriters. Ik verheugde me de hele middag op mooie mannen, warme stemmen en heerlijke liefdesliedjes. Wegdromen en een beetje flirten; dat zou het recept van vanavond zijn. Maar nu staat daar deze Evelien. Alle mannen om ons heen zijn strak op het podium gericht. “Kutwijf,” mompelt Carien. Ik knik.

“Het eerste nummer heet ‘You nor me’,” zegt Evelien terwijl ze haar gitaar aanslaat. “Ik heb het geschreven toen ik net was gedumpt en nog heel boos was op mijn ex. Tired of being broken hearted, tired of being broken, tired of being. Je weet wel.” Ik bestel twee bokbiertjes terwijl ik me afvraag welke man zo’n vrouw verlaat die ook nog zulke liedjes schrijft en ze zo zingt.

“Het tweede en helaas laatste nummer heet ‘Not alone’,” zegt Evelien als het applaus is bedaard. “Toen de boosheid over was en ik inzag dat ook mijn ex niks anders wilde dan gewoon gelukkig zijn, schreef ik dit voor de dappere vrouwen én mannen die blijven hopen, blijven geloven, soms tegen alle statistieken in. Langzaamaan wordt hun leven een interessante real life soap met onwerkelijke cliffhangers en ziekelijk nieuwsgierige vrienden die altijd willen weten of er nog iets gebeurd is. Hang in there guys, you are not alone.”

Carien kijkt me aan en slaat een arm om me heen. “Wat een tof wijf, hè?” zegt ze. Ik knik. Zodadelijk bestel ik drie bokbiertjes.