maandag 30 januari 2012

Spelletje doen?

Carien is hier. Ze staat onverwacht op de stoep, in haar uniform, rechtstreeks vanaf Schiphol. Bekaf van haar vlucht rijdt ze eerst naar Utrecht om een boek bij mij af te geven voordat ze haar eigen bed in Amsterdam opzoekt. Hoewel Carien al jaren vliegt, moet ik altijd aan haar wennen als ze het pak aan heeft. Tijdens haar cola zero laat ze een enorme boer, wat de onwennigheid verbreekt en dan vraag ik haar welk boek niet kan wachten. Het blijkt te gaan om ‘Het spel’ van Neil Strauss, dat ze van een mannelijke collega heeft gekregen. Ik heb er nog nooit van gehoord. Carien vertelt opgewonden over de hoofdpersoon die uitzoekt wat er nodig is om vrouwen te versieren, heel snel en heel veel. Ik grap dat ik helaas gezakt ben voor het examen lesbisch worden, maar Carien drukt me op het hart gewoon te lezen.

Ik begin er meteen in als ze vertrekt. Mijn vrijdagavondplannen zijn net afgezegd, dus neem ik het boek mee in bad. Daar lees ik over de auteur die een journalistieke nieuwsgierigheid ontwikkelde naar halfgoden waar geen enkele vrouw tegen bestand is. Terwijl het bad koud word, ontdek ik dat er complete versiercursussen bestaan en legendarische gespreksstarters. De trucs in de hoofdstukken lijken zo doorzichtig als vershoudfolie, maar ik leg het niet weg. Om middernacht lees ik over de internetfora waar deze mannen tips uitwisselen. Rond zonsopgang blijkt dat de journalist zelf een van de leraren is geworden. ‘Don’t blame the messenger’, staat er uit voorzorg bij. En vervolgens ‘als jij denkt dat jij er niet voor zou vallen...., dat dachten zij ook’. Tegen tienen val ik een uurtje in een onrustige slaap.

Om mezelf te kalmeren drink ik een groot glas melk en eet ik een doos bonbons leeg. Ik wil dit boek niet geloven. Hoe groot er ook ‘waar gebeurd’ op staat, het zal toch zeker behoorlijk zijn overtrokken? Ik klap mijn laptop open en scroll door oude mails uit het mapje ‘dates’. In de mail van Rick herken ik de nag-techniek. En in mijn eigen antwoord zie ik dat ik hap. In de mail van Martijn herken ik de time-limiting strategie. En in mijn antwoord zie ik dat ook dat feilloos werkt. Oh nee. Oh nee. Oh nee. Dan krijg ik een sms van Carien ‘morgen samen antigif bedenken?’

maandag 23 januari 2012

Oude lul

Ik zit bij de Coffee Company aan de Oudegracht. Aan de lange leestafel zitten naast en tegenover mij mensen achter een laptop. Te werken. Aan scripties en spreekbeurten, als ik hun leeftijd een beetje goed inschat. Links van mij zit een jongen met een hippe geruite pet en een dikke sjaal. Hij heeft een felgele koptelefoon op en tikt een deuntje met zijn vingers op de rand van zijn toetsenbord. Zijn portemonnee ligt open naast zijn laptop, ik zie een rijbewijs en ik denk: “Ben jij oud genoeg om auto te rijden???”

Tegenover me gaat een man zitten met een grote koffie met schuim. Hij zet zijn muts af en legt zijn handschoenen naast zich neer. In zijn handen wrijvend kijkt hij naar de stapel kranten en vist er vervolgens een NRC Next uit. Het lukt me niet om oogcontact te krijgen met deze fijne man met drie-dagen-baardje, kleine lachrimpels en een paar zilvergrijze haren bij zijn slapen. Waarschijnlijk de enige hier, die me begrijpt als ik begin over cassettebandjes, de Rubikskubus en Knight Rider.

Dan ploffen naast ons twee opgetogen vriendinnen neer. Het meisje naast de sexy overbuurman heeft haar handen voor haar mond en slaakt kleine gilletjes. Het meisje naast mij glundert en wipt op haar stoel. Eindelijk kijkt mijn leuke overbuurman me aan, vragend. Ik haal vrolijk glimlachend mijn schouders op en hoor dan mijn buurmeisje zeggen: “Gek, hè, dat ik al zeven weken ben en niks doorhad!” Ik had ze als begin twintigers ingeschat, dus ik kijk verbaasd opzij. Ze lijken me nog steeds begin twintig. Toen ik zestien was leek drieëntwintig me een hele mooie leeftijd om een kind te krijgen. Nu lijkt het me meer de leeftijd om een solozeiltocht om de wereld te maken. Ik kijk naar de leukerd tegenover mij, die lachend “ik word oud” kreunt. Ik wijs op de jongen met de felgele koptelefoon: “hij heeft een rijbewijs.” De leukerd kijkt gechoqueerd naar rechts en herhaalt “ik word echt oud.” Ik sta op het punt hem uit te nodigen dat met mij te doen als ik zijn trouwring zie. Jammer, ik durf te wedden dat deze man nog heel wat jaartjes medicijnloos mee zou kunnen. Als hij zijn jas aantrekt, lach ik nog even naar hem. Waarop hij vriendelijk “dag mevrouw” zegt. Lul. Oude gerimpelde grijze lul.

dinsdag 17 januari 2012

Ziek

Gisteren was een intensieve dag. Rond elf uur in de ochtend verhuisde ik van mijn met natte zakdoeken omringde bed naar de bank. Daar moest ik anderhalf uur van bijkomen voordat ik thee kon zetten. Vervolgens keek ik nog maar eens naar ‘Mamma Mia’ en propte ik een beschuitje naar binnen. In de middag ontdekte ik dat alle televisiezenders het ook overdag doen. Ik zapte langs vijf onbekende soaps en zag de doctor-Oz show met tips voor een gezonder leven. Bijzonder toepasselijk, ware het niet dat ik nog nooit heb hoeven nadenken over zwangerschapskwaaltjes en dat de symptomen van prostaatkanker me niet al teveel interesseren. Tegen de avond warmde ik een soepje op en liet ik mijn collega’s weten dat ik er ook vandaag nog niet zou zijn.

Zojuist stuurde collega Mathilde een lief sms’je: “Laat je maar lekker verzorgen!” Ik voel me zoals vroeger op het schoolplein als ik een vervelend klasgenootje bedreigde en hij terugriep: “En wie wou je daarvoor meenemen dan?” Mijn vriendinnen denken dat ik aan het werk ben en mijn collega’s denken dat mijn vriendinnen voor me zorgen. Ik bestel mijn boodschappen online en ik kan mezelf van bed naar bank en terug heisen. Ik heb niemand nodig en ik ben ernstig van plan om morgen weer fit te zijn. Op de bank open ik facebook en zie daar een foto van een kennisje in Zeeland. Zij zit in bed met achter haar een stapel donzige kussens en voor haar op haar schoot een dienblad met een bosje tulpen, een glas jus en een kom soep. Eronder staat ‘Mijn lief zorgt voor vitamienekes en peptalk, hij is nu de Linda. voor me gaan halen, ziek zijn heeft plezante bijwerkingen!’

Ik klap mijn computer dicht. Ik zap. Ik kijk naar mijn voeteneind. Ik klap mijn computer weer open en zoek mijn allerbeste foto van mezelf. Dan meld ik me aan bij Relatieplanet. Niet dat ik wil daten en niet dat ik nu per direct iemand zoek die sinaasappels voor me perst. Maar ik heb ineens een enorme behoefte aan aandacht. Ik klap voldaan mijn computer weer dicht. Over een paar uur voel ik me gewild, begeerd, woest aantrekkelijk, en dat door het hoesten en snotteren heen. Nu alleen nog hopen dat er ook een paar mannen ziek thuis zitten. Net niet te ziek om te mailen.



maandag 9 januari 2012

Goede voornemens

“Ik doe niet aan goede voornemens,” zegt Annemieke, mijn überhippe collega die knalbruin terug is gekomen van haar tripje naar Oostenrijk, als snowboardinstructeur. “Het is toch áchterlijk dat iedereen op 1 januari ineens dingen wil verbeteren aan zijn leven!” Ze heeft een hand in haar zij en tikt pinnig met haar ultrahoge rode pumps op de houten vloer. Ik kijk naar mijn schoenen. Ik had ze wel even kunnen poetsen voor de nieuwjaarsborrel. Annemieke begint aan een dreigende ondervraging: “Je gaat me niet toch vertellen dat jij allemaal goeie voornemens hebt voor 2012, Freek?” “Eh, nou...” stamel ik. Ik kijk Bram smekend aan, maar hij loopt vlug door naar het champagnebuffet.

Ik denk aan Bridget Jones en de beste ‘new year’s resolutions’ ooit. Resolution number 1: obviously will lose 20 pounds. Number 2, equally important: will find nice sensible boyfriend to go out with and not continue to form romantic attachments to any of the following: alcoholics, workoholics, commitment phobics, peeping-toms, megalomaniacs, emotional fuckwits or perverts. And especially will not fantasize about a particular person who embodies all these things… Enter de hemelse Hugh Grant.

Helaas moet ik het met Annemieke doen en die is op dreef. “Freek, afvallen kun je op elk moment van het jaar. Meer gaan sporten ook. En een nieuwe kapper had je ook al in november kunnen zoeken. Weet je wat écht goed voor jou zou zijn: bikram yoga. Kun je elke dag mee beginnen.”

Het is druk in mijn hoofd. Bij de poort naar mijn mond verdringen zich allerlei mogelijke reacties op deze lieftallige suggesties. Goh, Annemieke, als je zo’n goeie kapper weet, waarom ga je er dan zelf niet heen? Of Heb jij ook gehoord dat je huid door de ijle lucht extra snel oud wordt van wintersportzon? Maar laat ik me nu hebben voorgenomen dit jaar wat aardiger tegen mensen te zijn. Ik stel me Annemieke voor in de sullige Eland-sweater die Colin Firth draagt op de nieuwjaarsborrel waar hij Bridget afzeikt. Het helpt, mijn adrenalinepeil zakt. Annemieke draait zich om en paradeert op haar hoge hakken naar het buffet. Dan zie ik ineens dat de rits van haar rok een stukje openstaat. Er is een tattoo zichtbaar. ‘I love Rond’ staat er. Huh? En dan weet ik het weer. Haar ex. Een enorme emotional fuckwit. Die Ron heet. Creatief opgelost, Annemieke. “Wat een geluk, meid, dat ik toch aan goeie voornemens doe,” zeg ik als ik langs loop en met een knipoog snel haar rok dichtrits. 2012 wordt een mooi jaar.