maandag 30 januari 2012

Spelletje doen?

Carien is hier. Ze staat onverwacht op de stoep, in haar uniform, rechtstreeks vanaf Schiphol. Bekaf van haar vlucht rijdt ze eerst naar Utrecht om een boek bij mij af te geven voordat ze haar eigen bed in Amsterdam opzoekt. Hoewel Carien al jaren vliegt, moet ik altijd aan haar wennen als ze het pak aan heeft. Tijdens haar cola zero laat ze een enorme boer, wat de onwennigheid verbreekt en dan vraag ik haar welk boek niet kan wachten. Het blijkt te gaan om ‘Het spel’ van Neil Strauss, dat ze van een mannelijke collega heeft gekregen. Ik heb er nog nooit van gehoord. Carien vertelt opgewonden over de hoofdpersoon die uitzoekt wat er nodig is om vrouwen te versieren, heel snel en heel veel. Ik grap dat ik helaas gezakt ben voor het examen lesbisch worden, maar Carien drukt me op het hart gewoon te lezen.

Ik begin er meteen in als ze vertrekt. Mijn vrijdagavondplannen zijn net afgezegd, dus neem ik het boek mee in bad. Daar lees ik over de auteur die een journalistieke nieuwsgierigheid ontwikkelde naar halfgoden waar geen enkele vrouw tegen bestand is. Terwijl het bad koud word, ontdek ik dat er complete versiercursussen bestaan en legendarische gespreksstarters. De trucs in de hoofdstukken lijken zo doorzichtig als vershoudfolie, maar ik leg het niet weg. Om middernacht lees ik over de internetfora waar deze mannen tips uitwisselen. Rond zonsopgang blijkt dat de journalist zelf een van de leraren is geworden. ‘Don’t blame the messenger’, staat er uit voorzorg bij. En vervolgens ‘als jij denkt dat jij er niet voor zou vallen...., dat dachten zij ook’. Tegen tienen val ik een uurtje in een onrustige slaap.

Om mezelf te kalmeren drink ik een groot glas melk en eet ik een doos bonbons leeg. Ik wil dit boek niet geloven. Hoe groot er ook ‘waar gebeurd’ op staat, het zal toch zeker behoorlijk zijn overtrokken? Ik klap mijn laptop open en scroll door oude mails uit het mapje ‘dates’. In de mail van Rick herken ik de nag-techniek. En in mijn eigen antwoord zie ik dat ik hap. In de mail van Martijn herken ik de time-limiting strategie. En in mijn antwoord zie ik dat ook dat feilloos werkt. Oh nee. Oh nee. Oh nee. Dan krijg ik een sms van Carien ‘morgen samen antigif bedenken?’