maandag 13 februari 2012

Bikinistress

Ik ga binnenkort een weekje skiën. Hoera. Het hotel waar we heen gaan, heeft een wellness centrum. Hoera. Met een zwembad, bubbelbad, stoombad en sauna. Hoera. Ik heb een nieuwe bikini nodig. Kut.

Ik ben er goed in geworden om optimale omstandigheden te creëren voor de verschrikkelijkste shoppingexpeditie die er bestaat. De barre tocht naar een nieuwe bikini voltrekt zich tegenwoordig thuis. Geen gekluun meer tussen rekken en paskamers; lang leve het internet. Het geheim zit hem vervolgens in de juiste voorbereiding. Een zonnebankje om het ergste wit eraf te halen, een zorgvuldige scheerbeurt, geurige bodylotion en de juiste setting: een fijne spiegel, gedimd licht en alle glossy’s met topmodellen uit zicht.

Ik weet het drama dus aardig te beperken, wijs geworden door mijn eigen portie schade en schande in Rio de Janeiro vijf jaar geleden. Ik was op vakantie in het, zo was mij verzekerd, ultieme bikiniparadijs. En inderdaad, de stranden lagen vol met de prachtigste lijven in veelkleurige badmode. Hoewel de dames zelden boven de 1m65 uitkwamen, waren er genoeg  voluptueuze beauty's die zich trots in parmantige driehoekjes hulden. Er moest in dit land dus beslist een maatje 40/42 te krijgen zijn. Opgetogen dook ik een grote bikinishop in, waar twee goedlachse dames me een stapel meegaven de paskamer in. De topjes zaten prima, de een nog mooier dan de ander, maar met de broekjes had ik steeds hetzelfde probleem. Ik vroeg met handen en voeten een grotere maat. De dames glimlachten. Ik vroeg een nog grotere maat. De dames giechelden. Ik vroeg de grootste maat. De dames schudden lachend hun hoofd. ‘Kom eens uit die paskamer,’ gebaarden ze. Ik trok aarzelend het gordijn open en draaide ze mijn rug toe om het probleem te laten zien. “Perfeto,” riepen ze, terwijl het broekje nog geen kwart van mijn billen bedekte. Ik trok aan de stof om te laten zien wat ik wilde: mijn billen IN het broekje of op zijn minst een onzichtbare bilspleet. De dames keken elkaar verbluft aan. “Why?” riepen ze uit, terwijl ze met hun handen mijn billen vastpakten. “Beautifoel!” vonden ze. Maar ik keek ontsteld naar de spiegel waarin twee zelfverzekerde godinnen mijn witte puddingbillen lieten dansen. Overduidelijk uit de maat.

Sindsdien heb ik niet alleen een issue met bikini’s, maar ook met Braziliaanse vrouwen. Jaloers ben ik. Op hun bruine ronde achterwerken natuurlijk, maar vooral op hun relatie met hun lijf; hun trots, hun zelfvertrouwen, hun onbezorgdheid. Gelukkig kunnen ze zelden skiën.