woensdag 28 maart 2012

Pistenbully

Terwijl in Nederland het voorjaar zich niet langer laat ontkennen, stap ik in de trein naar Schiphol voor mijn wintersportbestemming. Met zes meiden gaan we, naar het beroemde gebied ‘Portes du Soleil’. Janine heeft het allemaal uitgezocht, ik hobbel heerlijk achter haar aan.

Eenmaal in het skigebied regelen we alle essentiële benodigdheden: we pinnen, we halen chocoladecroissants, we kopen witte wijn en kaasjes in en schaffen nieuwe zonnebrillen aan. Op het nippertje denken we er aan om onze ski’s op te halen en onze skiles te boeken; twee uurtjes les in twee dagen tijd om onze techniek een beetje bij te spijkeren. We krijgen te horen dat we pas overmorgen terecht kunnen bij een lerares genaamd ‘Aurélie’. Na een dag terras-hoppen kopen we een zonnebrandcreme met een hogere factor en melden we ons om tien uur ’s morgens bij Aurélie. Maar die blijkt ziek. En zij wordt vervangen door ene Antoine, die ons uitnodigt zijn naam uit te spreken als Tony. Glimlachend zegt Carien dat ze zijn naam wel zal uitspreken als ‘jezus-wat-een-lekker-ding’. Dat verstaat Tony niet maar hij antwoordt evengoed met een onweerstaanbare twinkeling in zijn ogen. Een uur lang skiën we achter hem aan en verdelen we onze aandacht over zijn nuttige aanwijzingen en fijne billen. Tony houdt professioneel afstand van ons gegiechel en focust zich telkens weer op onze skihouding. Op Cariens vraag wat hij vanavond doet, gaat hij niet in. “A demain,” zegt hij vrolijk aan het eind van het lesuur en er zit inderdaad niets anders op dan de tweede les af te wachten. Volgens Carien is hij geïnteresseerd in mij. Volgens mij is hij geïnteresseerd in skiën. Maar in de tweede les begint toch een sprankje hoop te ontluiken. Twee keer zet hij zijn zonnebril af om iets tegen me te zeggen. Eén keer raakt hij me langer aan dan nodig is. ’s Middags op het terras halen Janine en Carien me over. “Boek een privélesje bij hem,” zeggen ze. Ik haal mijn schouders op. We zien een beginnende snowboarder voorbij komen die half over zijn leraar heen hangt. Ik lach en wijs naar de hulpbehoevende beginner: “zou Tony ook snowboardles geven?” Carien vindt me briljant, Janine belt direct met de skischool en 10 minuten later heeft ze mijn eerste snowboardles bij Tony geboekt voor de volgende dag.

Om 10 uur sta ik paraat met een coole helm en een glimmend board. Ik hoor achter me iemand “Frederique?” roepen en kijk om, op zoek naar Tony die me natuurlijk niet herkent met helm. Maar geen Tony te bekennen. Dan zie ik een grote struise vrouw met bloempotkapsel naar me zwaaien. “Frederique?” herhaalt ze. Dan begint het me te dagen. “Aurélie?” vraag ik aarzelend. Ze knikt en knijpt zonder glimlachen mijn hand fijn. Het komende uur hang ik over, op, tegen en aan een dikke, potige kenau. Fantastisch.