dinsdag 24 april 2012

It's lonely at the top

Het is zondagmiddag en we staan een borrel te drinken in de serre van Hannah en Koen in Den Haag. “Hoe was het?”, vraagt Carien over hun week in Frankrijk.
“Top,” zegt Koen.
“Ja, en lekker sportief,” zegt Hannah.
“Oh ja?” vraag ik. “Getennist?”
“Nee, gefietst,” zegt Hannah, “en behoorlijk ook”.
“Gefietst? Ik wist niet dat jij zo’n fietser was, joh,” zegt Carien.
Hannah en Koen kijken elkaar aan.
“Ik ga even de hond uitlaten, ok?” zegt Koen.
“De hond???” vraag ik verbaasd.
“Eh, nee, die hebben we niet,” zegt Koen, “nou, dan ga ik even sigaretten halen of zo.”

“Luister en huiver,” lacht Hannah, “Koen wilde perse Alpe d’Huez op fietsen, dat riep hij al weken. Maar op de dag zelf voelde ik me niet fit en voor mij hoefde het sowieso allemaal niet zo, dus besloot ik niet mee te gaan. Maar hij wilde er niks van weten. Ik moest en zou mee die berg op. En ineens wist ik het: hij gaat me natuurlijk boven op dat ding ten huwelijk vragen.”

Opgewonden knikken we naar Hannah. Ik spiek even naar haar ringvinger.

“Dus wij beginnen aan die klim, maar godver, pittig, hoor. Echt, ik was op een kwart al bekaf. En Koen maar aanmoedigen. ‘Kom op nou.’ ‘Dit doe je maar één keer.’ ‘Ik zie de finish al.’ Dus ik fietsen, tong op mijn stuur, snot voor mijn ogen, je snapt het wel. Een paar honderd meter voor de top zegt hij ‘Ik ga vast vooruit, schat, het is nu niet ver meer, zet hem op.’ Ik snap dat hij wat voorbereidingstijd nodig heeft, dus ik zet mijn allerlaatste reserves in en duw mijn uitgeputte lijf langzaam verder omhoog.”

Hannah neemt een slok van haar wijn. Koen kijkt naar zijn tenen.

“Ik ga hijgend de laatste bocht in, alles doet pijn, maar ik hou het doel voor ogen. En dan zie ik ineens dat Koen me tegemoet komt, omlaag. ‘Kom op, schatje, het is echt nog maar 50 meter,’ roept hij. ‘Ik heb al een foto gemaakt. Doe je rustig aan naar beneden? Tot zo!’ En weg is hij.”

Ik kijk Hannah met open mond aan.
“Niks huwelijksaanzoek?”
“Niks huwelijksaanzoek!” zegt ze, “alleen die kutberg.”

Carien begint onbedaarlijk te lachen. “Wat een lompe lul ben jij!” zegt ze, terwijl Hannah hem een klap op zijn hoofd geeft.
“Maar trouwen is toch enorm achterhaald?” verdedigt Koen ineengekrompen.
“Jazeker, Koen,” zegt Carien, “net als een berg op fietsen eigenlijk, hè, achterhaald, zinloos en best gevaarlijk zonder helm.”