woensdag 11 april 2012

Preventief botoxen

Ik zit op een terras in Parijs aan een mousserende witte wijn. Bij gebrek aan romantiek, moet het maar even volstaan: een weekend met collega’s in de stad der liefde. Ons kantoor heeft de derde opdracht binnen gehaald van een client met een Franse vestiging en het land begint dus zowaar een interessante markt voor ons te worden. Mij hoor je niet klagen op het Place du Tertre met een avondje Moulin Rouge in het vooruitzicht. Martin heeft mij en twee andere collega’s meegevraagd naar de wereldberoemde dansshow. Hoera.

Nou ja, hoera? Ik kijk die avond mijn ogen uit; overal veren, glitters, hoge hoeden, hoge hakken, netkousen en prachtige niemendalletjes. Maar ik zie ook groen van jaloezie; tientallen lenige en elegante danseressen in zilveren strings geven een oogverblindend visitekaartje af van het fenomeen ‘vrouw zoals vrouw bedoeld is’. Ik zucht. Collega Martin grijnst.

In de foyer drinken we na afloop een wijntje. Martin heeft er afgesproken met een vriendin van hem die hier werkt. Ze is geen danseres, heeft hij beloofd, maar gastvrouw. Evengoed schrik ik van de adembenemend mooie dame die glimlachend op ons af komt en zich voorstelt als Estelle. Vroeger heette ze Astrid, lacht ze. Dan bestelt ze nog meer wijn voor ons, wijst op een beveiliger bij de deur, knipoogt naar hem en vertrouwt mij toe dat ze hem leuk vindt, ook al is hij getrouwd. Een kwartier later wisselen we onze favoriete desserts uit en ontdekken we dat we beiden fan zijn van de televisieserie ‘Californication’.


Dan kijkt ze me onderzoekend aan en vraagt: “Wat heb jij laten doen?”
Ik snap haar vraag niet: “Laten doen?”
“Nou gewoon, aan je lijf of je gezicht?”
“Huh?”
“Joh, niet zo geheimzinnig, dat is echt geen taboe meer, hoor. Ik heb zelf een rimpel hier laten wegspuiten, mijn lippen laten bijvullen en vet bij mijn knieën laten wegzuigen. En botox natuurlijk. Mijn plastisch chirurg zegt dat ik langzaamaan over mijn billen moet gaan nadenken.”

Estelle neemt een slokje van haar wijn.
Ik kan haar alleen maar aanstaren.
“Heb jij echt niks laten doen, Frederique? Nou, meid, dan heb je je genen mee. Maar pas op, je weet het, hè? Op tijd beginnen! Als je niet preventief met botox begint voor je vijfendertigste, lieverd, dan is er straks geen houden meer aan.”

Ik verslik me in mijn wijn.
“Gaat het, Freek?” vraagt Estelle bezorgd.
“Ja hoor,” gorgel ik.
“Anders geef ik je meteen het adres van mijn logopedist. Verslikken is vaak het eerste teken van verslapping, wist je dat?”