donderdag 12 juli 2012

Hurken, werpen, werken

Ik zit op een kinderfeestje, waar ik me al binnen een uur afvraag waarom ik er ben. Ik had gezegd dat ik niet kon: druk, zieke collega, veeleisende client. “Maar Daantje wordt maar één keer twee,” zei Denise en volgend jaar moet ik daar een goed antwoord op verzinnen.

Toen ik aankwam, trof ik Daantje in de tuin aan temidden van een kluwen jurkjes, spijkerbroekjes, sneakers, slippers en lekkende ijsjes. Daantje keek even op toen Denise hem riep, zwaaide naar het cadeau in mijn armen en stompte vervolgens een meisje van de glijbaan. “Hij heeft alleen de eerste paar cadeautjes uitgepakt, hoor,” zegt Denise verontschuldigend, “daarna was de lol er wel af.” Ze legt mijn pakje op de stapel ongeopend pakpapier.

Ik schenk mezelf een prosecco in en ga bij de jaarclub van Denise staan. Elk jaar kletsen we bij op een of ander feestje. “Gefeliciteerd,” zeg ik tegen Roos, een vriendin van Denise die net haar borstvoeding afrondt. Ze legt haar baby in de wandelwagen te slapen.

“Gaat het goed?” vraag ik, terwijl ze weer bij de rest komt staan.
“Ik mag niet klagen,” zegt ze, “al vond ik de bevalling een drama.”
“Nou, Roos, je had gewoon minder geluk dit keer,” zegt een jaarclubgenootje.
“Je had toch geen rugweeën, he?” vraagt weer een ander, “die zijn het ergst”.
“Welnee, joh, weet je wat écht verschrikkelijk is?” zegt de eerste weer, “béénweeën; echt de hel.”

Ik heb ooit eens gelezen dat het belangrijk is dat vrouwen over hun bevalling vertellen; dat ze daarmee de traumatische ervaring verwerken. “Waarom verdoven we niet gewoon bij bevallingen?,” vraag ik om ook iets bij te dragen op dit onderwerp. Als we een man op de maan kunnen zetten, secondenlijm weten te fabriceren die zichzelf niet vastlijmt in de tube en we met de hartkleppen van een varken mensen weer aan de praat kunnen krijgen, dan kun je mij niet wijsmaken dat een bevalling nu eenmaal pijn doet. Een goede verdoving bespaart de vrouwen in kwestie een helse bevalling, hun vriendinnen een hoop dramaverhalen en hun echtgenoten de dreiging dat ze hun vrouw nooit meer aan mogen raken.

Dan doet een van die echtgenoten een duit in het zakje: “Ach, bij inheemse stammen hurken de vrouwen even om te baren en werken daarna gewoon weer door met de rest. Dat is de natuur.”

Ik zie de blik van zijn vrouw en vraag me af wat ze voor straf voor hem gaat bedenken. Ben bang dat Mart voorlopig mag hurken in de bosjes om te poepen. En dan gewoon weer doorwerken. Lekker in de natuur.



dinsdag 3 juli 2012

It's complicated

In mijn facebook-nieuwsoverzicht staat een interessante melding: Chantal went from ‘single’ to ‘it’s complicated’. Chantal en ik kennen elkaar van een feestje. Ze had ook rechten gestudeerd, gaf les op een hogeschool en vond de mannen in Amsterdam leuker en lekkerder dan die in Utrecht. Toch was blijkbaar ook daar een hoop mis met ze, want ze was al jaren single ondanks een in mijn ogen nogal uitputtende reeks datingactiviteiten. Ze stond op drie datingsites –“die boren allemaal een andere doelgroep aan, Freek, dat moet je strategisch aanpakken”-, ging eens in de twee maanden speeddaten –“daar hou je per avond toch al gauw vijf etentjes aan over”- en bezocht regelmatig singlefeestjes –“tussen de nerds loopt af en toe echt een heerlijk exemplaar, hoor”. Blijkbaar heeft één van die activiteiten iets opgeleverd, want nu is ze niet meer single, maar gecompliceerd.

Chantal en ik hebben elkaar nooit meer gesproken, gemaild of geappt na dat feestje. Vriendinnen kun je ons niet noemen. Hoogst ongepast dus als ik haar nu ineens ga vragen naar die statusupdate. Maar nieuwsgierigheid laat zich slecht bedwingen, dus ik begin mijn speurtocht door haar statusupdate te ‘liken’. Dat is onschuldig en wie weet lokt het een reactie uit. Zes uur later hebben nog vier mensen ‘geliked’, maar ontbreekt elk commentaar van Chantal zelf. Ik zet de speurtocht door en  bekijk welke evenementen ze recentelijk heeft bezocht. Er staan twee festivals, twee tennistoernooien, een singlereis en een afdelingsuitje op haar lijst. Ik word er niks wijzer van. Ik zoek op met wie ze de laatste tijd vrienden is geworden. Twintig mensen van de singlereis en vier anderen, waarvan in totaal dertien mannen. Niets waaruit ik conclusies kan trekken. Ik bekijk de foto’s die ze gepost heeft en waarin ze getagd is. Veel foto’s van haar zeilvakantie, maar niet één man die vaker terugkomt of er inniger op staat. Dan ineens zie ik een opvallende foto. Chantal omarmt een vrouw met kort blond haar en een diamanten neusbelletje. Ze glimlachen breed en de blonde vrouw kijkt verleidelijk naar Chantals mond. Er gaat iets zwoels vanuit en het zou zomaar tot complicaties kunnen leiden. Die Chantal toch.

Een uur later meldt facebook op mijn mobiel ‘Chantal Ruthen commented on her statusupdate’. Ik open bliksemsnel facebook en lees dan: “single zijn IS toch ook gewoon complicated??!!!!’. Voordat ik kan reageren, staat er een opmerking bij van ene Roel: “wel als je het als project ziet, Chantal!” Roel heeft humor. En een goeie kop, zo te zien. Zou hij ook single zijn?