dinsdag 28 augustus 2012

Punt uit

“Nu ben ik er echt klaar mee,” zegt Daniëlle.
“Dat heb ik je al eerder horen zeggen,” zeg ik.
“Maar nu meen ik het, Freek” zegt ze.
“Ook dat heb je eerder gezegd,” zeg ik.
Ze zucht.

Haar rossig blonde krullen dansen om haar hoofd, dat ze driftig heen en weer schudt. De afgelopen weken zijn haar krullen steeds blonder geworden en haar tanden en lachrimpeltjes witter. De zomer heeft haar goed gedaan, maar Robbert niet.

“Hij speelt met je,” zeg ik.
“Ja,” zegt ze, “ik ook met hem.”
“Zo lang dat leuk is...”
“Dat is het al een tijdje niet meer,” bekent ze.
“Waarom ga je er dan mee door?”
“Ik weet niet hoe ik het moet afkappen.”
Ik zeg niks. Het duurt even voordat Daniëlle haar macchiato met rust laat en mij vragend aan kijkt.
“Wil je tips?” vraag ik.
Ze knikt.
“Nonsens,” zeg ik, “jij kunt zelf echt wel bedenken hoe je dit moet afronden. Je wilt het gewoon nog niet. Blijkbaar haal je er toch nog iets uit.”
“Wat dan?” vraagt ze.
“Weet ik niet,” zeg ik. “Aandacht? Seks? Niet alleen hoeven zijn?”
“Nou, de prijs is hoog: irritatie, alsmaar wachten op een reactie, negatieve energie.”
“Nog niet hoog genoeg, blijkbaar,” zeg ik.
Daniëlle kijkt me boos aan.
“Van mij mag je t blijven doen, hoor, schat,” zeg ik.
“Maar ik ben er echt klaar mee nu,” zegt ze.
“Natuurlijk, lieverd,” zucht ik, “natuurlijk.”

Die avond gaat om half tien de telefoon. Daniëlle: “Ik heb er een punt achter gezet.”
“Wat goed,” zeg ik. “Hoe?”
“Letterlijk,” zegt ze.
“Ehm...,” aarzel ik verward.
“Ik heb hem een punt gestuurd.”
“Per sms?”
“Per whatsapp, ik wilde er geen energie of geld meer in steken.”
“Je hebt hem een punt gewhatsappt?”
“Ja.”
“Alleen een punt?”
“Ja.”
“En hoe reageerde hij?”
“Geen idee, na dat bericht heb ik zijn nummer geblokkeerd.”
“Je was er écht klaar mee,” concludeer ik verbaasd.
“Helemaal,” zegt ze. “Punt uit.”

donderdag 23 augustus 2012

Pretty Woman

Ik heb een date. En niet zomaar een. Een collega van me heeft een oudere broer en die heeft een vriend. Die vriend heet Roderick (kan hij ook niks aan doen), is sinds een jaar weer single en echt een catch voor een leuke, ontwikkelde, ambitieuze vrouw. Dat vindt in elk geval mijn collega.

Roderick mailde me vorige week. “Prettig om alvast kennis te maken, Frédérique,” schreef hij. Ik had mijn naam nog nooit met twee streepjes erop gespeld. Hij was bereid naar Utrecht te komen, sterker nog, hij stond erop en stelde voor elkaar te ontmoeten bij de nieuwe wijnbar aan de Neude, Lefebvre. Hij zou meteen iets reserveren om daarna een hapje te eten. Het leek me wat optimistisch voor een eerste date, maar ach, optimisme is een mooie eigenschap.

Als ik bij de wijnbar aankom in een roomkleurig jurkje met lage hakken -ik heb geen idee hoe lang hij is- zie ik achterin de zaak een man vragend naar me kijken. Dat zal hem niet zijn. De man aan de hoge tafel is grijs, draagt een pak en een gouden horloge en legt een Blackberry weg. Ik kijk rond. Er zitten drie stelletjes, twee setjes vriendinnen en een groep uitbundige vrienden of collega’s. Roderick is er nog niet, lijkt het. De grijze man in pak zwaait naar me. Ik lach terug en ga zitten aan een tafel verderop. Dan komt de grijze pakman naar me toe. “Frédérique?” vraagt hij. “Eh, ja,” zeg ik.

Twee uur later begin ik pas te beseffen wat voor man er tegenover me zit. Hij is wel grijs, maar charmant, voorkomend en erg onderhoudend. Hij heeft een zeilboot, een tweede huisje in de Alpen en een derde huisje aan de Rivièra. Op mijn enthousiaste blik belooft hij me een ritje in zijn Porsche voordat hij me meeneemt naar restaurant De Rechtbank. Daar bestelt hij een plateau fruits de mer voor ons met een koele pinot grigio. Ik krijg visbestek dat ik nog nooit eerder heb gezien en ik moet onmiddellijk aan haar denken: Pretty Woman’s Julia Roberts tegenover haar Richard Gere. Ik spiek stiekem hoe hij zijn gereedschap gebruikt en gelukkig belandt er niet, zoals bij Julia, een stuk kreeft bij de buurman op schoot. Opgelucht schiet ik in de lach. “Voor 3000 euro ben ik de hele week van jou,” zeg ik.

“Kon hij er niet om lachen?” vraagt Carien die avond laat.
“Nee,” zeg ik, “niet bepaald.”
“Heb je het wel uitgelegd?” vraagt ze.
“Jazeker, maar hij kende de film niet en mijn toelichting over rijke kerels en straathoertjes kwam er totaal verkeerd uit.”
“Toen was hij weg?”
“Van nul tot honderd in vier seconden. Ik kon niet eens meer zwaaien.”