dinsdag 9 oktober 2012

Niemand die iets zegt

Ik sta in de rij voor witte rozen voor Carien, waar ik ga eten. “Ehm, mevrouw”, hoor ik en ik voel een tikje op mijn schouder. Ik doe de oortjes van mijn iPhone uit, draai me om en kijk in twee diepgroene ogen die mijn hart doen overslaan. Vanuit een ander universum dringt zijn stem nauwelijks tot me door: “mevrouw?”

Het zijn niet alleen zijn ogen. Het zijn ook de kuiltjes in zijn wangen. En dat kleine litteken bij zijn wenkbrauw. Maar vooral die ogen, met lange zwarte wimpers. Hij is een jaar of vijfendertig, gok ik, en kijkt me zo indringend aan dat ik er slecht bij kan nadenken.

“Hai”, krijg ik er uiteindelijk uit.
 
 


dinsdag 2 oktober 2012

In een hokje

“Ik wil dat ook”, zegt ze.
“Wat wil jij ook?” vraagt de vriendin naast haar.
Ze staan achter ons in de rij voor de popcorn bij de bioscoop.
“Duh, gewoon, alles wat zij heeft”, zegt ze en gooit haar blonde lokken over haar schouder.
Ik denk dat ze het over de hoofdpersoon van de film heeft. Het is pauze en de film is in het stadium beland dat de hoofdpersoon ultiem gelukkig lijkt met haar mooie vent, appartement met kookeiland en haar hectische baan met assistent.
“Ja, ze heeft het goed voor elkaar”, beaamt de vriendin.

Ik bestel de zoete popcorn en kijk Hannah vragend aan. Die knikt. Als je toch popcorn bestelt, dan maar meteen goed zondigen.

“Echt, als ik zo’n vent en zo’n baan had, dan hoefde ik verder niks meer”, zegt de blondine.
“Vergeet die assistent niet”, knikt haar vriendin.
Ik pak onze bakken popcorn en draai me om naar de dames achter me.
“Ze gaat het nu natuurlijk wel verneuken”, zeg ik tegen ze.
Ze kijken me verbaasd aan.


Lees verder bij ze.nl, waar Frederique elke zondag blogt: http://www.ze.nl/p/140305/thirty-love:_in_een_hokje