dinsdag 9 oktober 2012

Niemand die iets zegt

Ik sta in de rij voor witte rozen voor Carien, waar ik ga eten. “Ehm, mevrouw”, hoor ik en ik voel een tikje op mijn schouder. Ik doe de oortjes van mijn iPhone uit, draai me om en kijk in twee diepgroene ogen die mijn hart doen overslaan. Vanuit een ander universum dringt zijn stem nauwelijks tot me door: “mevrouw?”

Het zijn niet alleen zijn ogen. Het zijn ook de kuiltjes in zijn wangen. En dat kleine litteken bij zijn wenkbrauw. Maar vooral die ogen, met lange zwarte wimpers. Hij is een jaar of vijfendertig, gok ik, en kijkt me zo indringend aan dat ik er slecht bij kan nadenken.

“Hai”, krijg ik er uiteindelijk uit.