maandag 26 november 2012

Ugly best friend

Er staan drie collega’s bij het koffiezetapparaat, één van hen is Esther.
“Ik ben er helemaal klaar mee”, zegt ze.
“En dan komt Kerst er ook nog aan”, schudt Martin zijn hoofd.
“Je moet gewoon lekker aan de man”, zegt Robert.
“Bedankt voor de reminder, etterbak”, zegt Esther fel.

Ik neem aan dat Esther haar dagelijkse klaagzang over haar singlebestaan houdt. Aangezien ze mij er maar al te graag in probeert te betrekken, loop ik er met een grote boog omheen.
“Weet je wat jij nodig hebt?” hoor ik Martin nog net zeggen, “een ugly best friend”.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/141973/thirty-love:_ugly_best_friend   

maandag 19 november 2012

Fuck-me-boots

“Nieuwe laarzen?” vraagt Valerie.
We zitten te lunchen op kantoor en een paar collega’s kijken op.
“Weer wit?” vraagt Roel.
Ik kijk naar mijn nieuwe aanwinst. Ze zijn van suede met een mooie elegante hak en een golvend ruche langs de buitenkant. Crèmewit zijn ze, bijna beige.
“Hoeveel paar witte laarzen heb jij eigenlijk?” vraagt Roel.
“Deze zijn niet wit, hoor”, zeg ik, “ze zijn bijna beige”.
Valerie knikt: “Off-white zijn ze”.
“Wat zeg je?” vraagt Roel lachend. “Off-white? Dat is toch geen kleur?” Hij stoot Erik-Jan aan die verderop zit.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/141751/thirty-love:_fuck_me-boots

dinsdag 13 november 2012

Welkom winterkilo's

Ik sta in een paskamer. Het licht is verschrikkelijk, wat ik onbegrijpelijk vind, want paskamers zijn bedoeld om je uit te kleden en kleren te passen waarvan nog helemaal niet zeker is of ze je huid wel flatteren, je billen genoeg verstrakken en je borsten voldoende liften. Bovendien is mijn fijne beige zomertint inmiddels vervaagd tot een vertrouwd melkwit waarop blauwe wallen, rode striemen en striae prima uitkomen. Ik zucht en pak een broek van zijn hanger. Hij is paars en van ribstof, helemaal de laatste trend, en lekker lang. Ik heb thuis een truitje liggen dat er zo perfect op past, dat ik mijn ogen een beetje dichtknip en het slechte licht negeer. Ik stop een voet in de rechterpijp en trek de broek omhoog tot er halverwege een alarmbel afgaat. Ik check het etiketje; er staat echt ‘L’. Ik negeer het alarmsignaal, trek de andere pijp aan en hijs de broek op. Ik trek, hijs en sjor de broek met al mijn kracht omhoog, maar rond mijn dijen blijft hij muurvast steken.

“Hoe zit ‘ie?” vraagt de verkoopster met maatje xxs door het gordijn heen.
 
 
 

vrijdag 9 november 2012

Dat had jij kunnen zijn

Ik zit onderuit in de kroeg op zondagmiddag met Carien. We drinken latte macchiato’s en doen een wedstrijdje wie de dikste buik heeft, maar zij speelt vals met een holle rug en volle longen.
“Varkentje vetklep”, zeg ik terwijl ik nog één keer mijn buik naar voren doe en een grote rol tussen mijn vingers vastpak.

“Hé Frederique!” hoor ik dan iemand achter me uitroepen.
Ik trek gauw mijn shirt omlaag, schuif rechtop in mijn stoel en kijk om, recht in het gezicht van Bart, mijn ex. Zijn haar is korter, maar zijn lach is nog net zo sexy als toen wij samenwoonden. In zijn handen houdt hij een baby en een peuter.
“Hallo, Bart, hoe is het met je?” vraag ik.
“Goed je te zien, Bart”, zegt Carien, “alleen was ik net op weg naar het toilet”. Ze staat op.
“Oh”, zegt Bart, “doe mijn vrouw daar de groeten”.
Carien knikt en loopt weg.

“Zo, dus je bent getrouwd?” zeg ik.
“Ja, vorig jaar”, zegt hij, met een knik op de peuter, “we vonden het leuk als hij erbij kon zijn, maar we hadden te laat door dat zij eraan kwam”.
Ik glimlach, geloof ik.

Lees verder op ze.nl: http://www.ze.nl/p/141355/thirty-love:_dat_had_jij_kunnen_zijn

Hij belt niet

“Heeft hij al gebeld?” vraagt Carien.
Ik schud mijn hoofd.
“Sukkel”, zegt ze.
Ik haal mijn schouders op.
“Misschien is hij druk”, zeg ik.
“Geen excuus”, zegt ze.
“Misschien is zijn zus bevallen”, zeg ik.
“Geen excuus”, herhaalt ze en zet haar cappuccino neer.
“Misschien is zijn moeder overleden”, zeg ik.
“Geen excuus”, zegt ze.
Ik trek mijn wenkbrauwen op.
“Nou vooruit”, zegt ze, “dat zou een excuus zijn”.
“Weten wij veel, misschien is er gewoon iets”, zeg ik.
“Hij zei toch dat hij zou bellen?” vraagt ze.
“Ja”, zeg ik, “en daarna whatsappte hij dat ook nog een keer”.
“Wat schreef hij dan? Letterlijk?”
Ik zoek het bericht van drie dagen geleden op: “was top, kanjer, ik bel je”.
“Geen kruisje erachter?” vraagt Carien.
Ik kijk nog een keer naar het bericht. Shit, had er een kruisje achter moeten staan?

Lees verder bij ze.nl:  http://www.ze.nl/p/141128/thirty-love:_hij_belt_niet


Blinde blind date

“Nog een wijntje?” vraagt hij.
Zij aarzelt, checkt haar horloge en kijkt moeilijk, maar hij knikt al naar de serveerster: “nog een keer hetzelfde graag!”

Ze zitten aan het tafeltje naast Carien en mij en terwijl we zelf bijkletsen kunnen we niet anders dan regelmatig flarden opvangen van het gesprek tussen hen. De man in gestreept overhemd is al anderhalf uur aan het woord, de vrouw knikt af en toe vriendelijk. Hoewel ik vooral geïnteresseerd ben in Carien weet ik inmiddels het nodige van onze buurman. Hij heeft een harde stem, doet aan fitness, eet uiteraard geen varkensvlees en werkt als manager van een callcenter. Hoewel ze zijn favoriete wijn niet hebben, drinkt hij rode wijn.

“Waar was ik?” vraagt hij aan zijn tafeldame.
“Bij die collega van je”, zegt ze. 
“Oh ja, nou, toen heb ik hem haarfijn uitgelegd dat dit niet de bedoeling is”, zegt hij en neemt de glazen over van de serveerster.
“En toen?” vraagt zijn date.
“Zou het haar echt interesseren?” vraag ik aan Carien.
We kijken opzij.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/140940/thirty-love:_blinde_blind_date


Roze Roland en gevaarlijke Janine

“Hey, dat is Roland,” zegt Carien.
“Roland?” vraag ik.
“Ja, die collega van mij,” zegt ze, “van die reis naar Beijing.”

Ik kijk naar het groepje aan de bar. Er staan twee mannen met elkaar te praten. De een heeft een roze polo aan, de ander een gestreept overhemd. Er staan drie vrouwen bij, waarvan er eentje een maxicosi zachtjes wiegt. Ze zijn alledrie blond en mooi.

“Die in de polo,” zegt ze.
“En wat had hij ook alweer?” vraag ik.
“Nou, ‘wat had hij niet’ zou een betere vraag zijn,” zegt ze lachend en dan weet ik het weer, het verhaal over de copiloot die op een reis van zes dagen twee stewardessen het hoofd op hol bracht en leek te denken dat hij dat verborgen kon houden voor de dames in kwestie en de rest van de bemanning. Helaas voor hem wist toevallig iemand anders in de bemanning dat hij op een eerdere reis ook al een hart had gebroken door met een stewardess te flirten en vervolgens te vallen voor de hotelmanager.

“Dus dat is die vent waar al die vrouwen als een blok voor vallen,” zeg ik en ik kijk nog een keer naar de man in de roze polo. Hij is lang en goed gebouwd. Zijn zwarte krullen lijken een beetje vettig en zijn spijkerbroek is te wijd en te kort. De roze polo hangt aan de zijkant iets uit zijn broek. Al met al is hij bepaald niet woest aantrekkelijk te noemen.
Dan kijkt hij onze kant op.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/140710/thirty-love:_roze_roland_en_gevaarlijke_janine