woensdag 30 januari 2013

De afknap-app

Ik lunch met Monique aan de lange leestafel van Café Broers. Iets verderop zitten twee mooie mannen ons uitzicht te verfraaien. Monique zoekt al tien minuten oogcontact, maar de hunks hebben alleen aandacht voor het lekkers op hun bord.
“Ik ben jaloers op je, Frederique”, zegt ze.
“Huh?” vraag ik met mijn mond vol.
Ze zucht.
“Wat bedoel je?” vraag ik.
“Dat jij één van die lekkere hapjes daar mee naar huis kunt nemen”, zegt ze. Ik kijk opzij.
“Welke zou je willen?” vraag ik.
“Die blonde”, zegt ze.
Ik knik: “goeie kop, fijn lijf, te klein voor mij, maar prima voor jou”. De donkere vriend van Monique’s blondie is langer. En even apetijtelijk. Bovendien kijkt hij even onze kant op. Ze zucht weer.
“Ik mag niks”, zegt ze.
“Jij hebt al een topkerel”, zeg ik.
“Dat klopt”, zegt ze, “en toch...”

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/143918/thirty-love:_de_afknap-app_


maandag 21 januari 2013

Dating anno 2013

Ik heb het allemaal uitgeprobeerd. Speeddaten, slowdaten, merkdaten, dating sites, singlevakanties en singlefeesten. Het leverde meestal grappige verhalen op, soms leuke avonden, heel af en toe een heuse, interessante date, maar vooral eindeloos veel afknappers. Ik doe het al een tijdje niet meer. Maar nu blijkt er een nieuw fenomeen. Een nieuw soort daten waar je aan mee kunt doen zonder dat je je opgegeven hebt.

“Ha schoonheid, nog een potje spelen?” schrijft hij.
 
Ik kijk verbaasd naar mijn iPhone. Ik was toch gewoon aan het Ruzzelen? Of Wordfeuden, Drawsomethingen of SlimsteMensen? Ik weet niet eens meer welk spel, maar ik was in elk geval onschuldig bezig tegen een willekeurige tegenstander. Want dat is de fijne service van die iPhone-spelletjes: als je eigen vrienden even druk zijn –met slapen bijvoorbeeld als jij om drie uur ’s nachts thuis gekomen bent, klaarwakker na al die mojito’s– dan kun je gewoon een willekeurige tegenspeler bestellen. Dan tref je een lotgenoot die op datzelfde tijdstip zin heeft. Zo trof ik deze week een tegenstander genaamd ‘Zuuperd’.


Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/143706/thirty-love:_dating_anno_2013_

 

dinsdag 15 januari 2013

Alles moet anders

In mijn agenda staan voor vandaag weer drie afspraken op kantoor en vanavond staat er het zoveelste etentje met Carien. Is januari officieel de saaiste maand van het jaar?

“Goeiemorgen”, groet ik mijn collega’s bij binnenkomst allesbehalve origineel.
“Goeiemorgen”, krijg ik terug. Net zo min verrassend.
Bij het koffiezetapparaat kom ik zoals altijd Roel, Martin en/of Valerie tegen. Roel en Valerie dit keer.
“Brrr, koud vandaag”,  zegt Valerie.
“Ja”,  zegt Roel, “mocht ook wel eens”.
“Nu gaat Valerie zeggen dat ze niet van de winter houdt,” denk ik.
“Geef mij de lente maar, hoor”, zucht ze inderdaad.
Als ik aan de beurt ben druk ik op de knop ‘choco-coffee’.
“Huh?” zegt Valerie, “jij drinkt toch altijd thee ’s morgens?”
“Ik wil eens iets anders”, zeg ik, “ik word gek van al dat voorspelbare”.
“Van je favoriete drankje ’s morgens?” vraagt Valerie met een frons in haar voorhoofd.
“Van alles”, zeg ik, “mijn leven is één groot routineprogramma, zonder verrassingen, zonder spannende avonturen, zonder bizarre ontmoetingen. 2013 is nog maar net begonnen en ik weet nu al wat er gaat gebeuren. Bah”.

“Je hebt een winterdipje”, zegt Valerie.
“Nee, hoor”, zeg ik, “ik heb behoefte aan nieuwe dingen. Ik ga het eens helemaal anders doen”.
 
 
 

vrijdag 11 januari 2013

Ik gun het haar wel/niet/wel/niet/wel

Ik ben teleurgesteld in mezelf, ernstig teleurgesteld. Gelukkig valt Jet nog niet op, dat ik trekjes van een zielig harteloos kreng aan het ontwikkelen ben.
“Bizar, hè?” zegt ze en kijkt me opgetogen aan.
“Heel bizar”, bevestig ik neutraal.
Ze zucht en ik probeer haar met medeleven aan te kijken.
“Het doet goed om erover te praten”, zegt ze.
Ik knik.
“Vooral met mensen die niet meteen oordelen of me zeggen dat het kansloos is”, zegt ze.
Ik knik, al ligt de term ‘kansloos’ al een half uur op mijn lippen.
“En nu dan?” vraag ik.
“Ja, dat is grote vraag natuurlijk”, zucht Jet. “Hij woont in Venezuela, ik hier. Hij spreekt alleen maar Spaans en heeft daar een goeie baan als schooldirecteur, maar verdient sinds de crisis amper genoeg om van te leven. Laat staan om zijn grote liefde in Europa op te zoeken.”

Ik volg niet goed wat ze zegt. Het enige wat ik hoor is iemand die klaagt terwijl ze net, tijdens haar Kerstvakantie, haar grote liefde heeft ontmoet.
 
 
 

Nieuw en oud


Het einde van het jaar nadert. Ik word er, zoals altijd, melancholisch van. De nasleep van de kerstdagen die elk jaar hun tol eisen vormt de perfecte voedingsbodem voor gemijmer op weg naar het uiteinde van het kalenderjaar. Gemijmer over wat dit jaar gebracht heeft. En wat niet. Gemijmer over wat Carien en ik voor voornemens hadden in januari en hoeveel er daarvan zijn uitgekomen.

Over het algemeen kan ik de goede voornemens-lijst van het afgelopen jaar grotendeels overnemen voor het komende jaar. Vandaar ook de melancholie waarschijnlijk.
 
5 kilo afvallen  --> 5 veranderen in 7
Meer sporten  --> meer weghalen
Vaker op tijd slapen  --> letterlijk overnemen
Minder drank --> letterlijk overnemen
Meer profileren op t werk --> letterlijk overnemen
Grote liefde!  --> letterlijk overnemen

"Er is niks nieuws aan", klaag ik tegen Carien.
"Weinig, ja", zegt ze, "moet dat dan?"
"Ja natuurlijk moet dat", zeg ik, "omdat alles gerealiseerd en afgestreept zou moeten zijn."
"Wat streng", zegt ze.
"Nou ja", zeg ik, "het heeft toch geen zin om er jaar in jaar uit dingen op te zetten die je nooit waarmaakt?"
"Misschien moet je het anders zien", zegt ze.
 

Kerstkarma


Ik haat de donkere dagen voor Kerst. Ik haat ze bijna net zo erg als de kerstdagen zelf. Het enige wat nog enige verlichting kan bieden is sneeuw. Niet omdat ik zo van sneeuw houd, ik ben nogal een koukleum, maar omdat Nederlanders er gemiddeld een stuk vrolijker van worden. Ze mopperen er naar hartenlust op, geven het overal de schuld van (in plaats van elkaar) en wandelen er vervolgens glimlachend en elkaar groetend doorheen. Zonder sneeuw zijn de doemdagen voor Kerst niet te harden. Iedereen klaagt over de aankomende verplichte bijeenkomst bij de schoonfamilie. Ze zouden verdorie eens moeten weten hoe het is om als enige single aan te schuiven aan de kerstdis, waar iedereen in setjes aankomt, heeft gekookt, cadeaus heeft gekocht, cadeaus ontvangt en weer in setjes vertrekt om lekker na te kletsen. Ik weet niet wat ik erger vind: de meewarige blikken of de teleurgestelde vragen van verre familieleden die ik slechts één keer per jaar tref. "Nog steeds geen man, Frederique?"


Gisteren haalde ik een kant-en-klare-opwarm-boerenkool bij de Appie en pakte op weg naar de uitgang de kerstallerhande mee. De verkoper van de daklozenkrant reageerde vervolgens zo hartverwarmend op mijn aanschaf van zijn krantje dat ik besloot de kerstgedachte te adopteren. Vanaf nu zou ik meer aandacht hebben voor mensen die nog zieliger zijn dan ik.

Vandaag krijg ik meteen de kans als ik in Hoog Catharijne een haveloze man tegenkom.

"Heeft u een eurootje voor me? Voor een kop koffie?" bibbert hij.