vrijdag 11 januari 2013

Kerstkarma


Ik haat de donkere dagen voor Kerst. Ik haat ze bijna net zo erg als de kerstdagen zelf. Het enige wat nog enige verlichting kan bieden is sneeuw. Niet omdat ik zo van sneeuw houd, ik ben nogal een koukleum, maar omdat Nederlanders er gemiddeld een stuk vrolijker van worden. Ze mopperen er naar hartenlust op, geven het overal de schuld van (in plaats van elkaar) en wandelen er vervolgens glimlachend en elkaar groetend doorheen. Zonder sneeuw zijn de doemdagen voor Kerst niet te harden. Iedereen klaagt over de aankomende verplichte bijeenkomst bij de schoonfamilie. Ze zouden verdorie eens moeten weten hoe het is om als enige single aan te schuiven aan de kerstdis, waar iedereen in setjes aankomt, heeft gekookt, cadeaus heeft gekocht, cadeaus ontvangt en weer in setjes vertrekt om lekker na te kletsen. Ik weet niet wat ik erger vind: de meewarige blikken of de teleurgestelde vragen van verre familieleden die ik slechts één keer per jaar tref. "Nog steeds geen man, Frederique?"


Gisteren haalde ik een kant-en-klare-opwarm-boerenkool bij de Appie en pakte op weg naar de uitgang de kerstallerhande mee. De verkoper van de daklozenkrant reageerde vervolgens zo hartverwarmend op mijn aanschaf van zijn krantje dat ik besloot de kerstgedachte te adopteren. Vanaf nu zou ik meer aandacht hebben voor mensen die nog zieliger zijn dan ik.

Vandaag krijg ik meteen de kans als ik in Hoog Catharijne een haveloze man tegenkom.

"Heeft u een eurootje voor me? Voor een kop koffie?" bibbert hij.