woensdag 29 mei 2013

Eerste grijze haren

“Je liegt”, zeg ik. “Sorry” zegt Hannah, maar ik blijf haar boos aankijken. “Ik kan er toch niks aan doen?” zegt ze verongelukt.“Maar weet je het wel zeker dan?” vraag ik. “Frederique, lieverd, het is zover”, zegt ze dan plechtig. “Ik heb je eerste grijze haar vast”. Ik slik.

“Trek hem eruit dan”, zeg ik ongeduldig.
“Weet je het zeker?” vraagt ze.
“Natuurlijk”, zeg ik, “het is er toch maar één?”
“Hmmm, even checken, hoor”, zegt Hannah en buigt zich dichter naar me toe.
Ik duw haar weg, maar ze heeft mijn haar nog vast en die wordt meegetrokken.
“Au”, zeg ik.
Triomfantelijk houdt Hannah de haar omhoog: “dit is hem nou. Wil je hem bewaren?”
Ik kijk naar de lange dunne haar. Hij is inderdaad onmiskenbaar grijs, zilverkleurig bijna.
“Vanmorgen zeiden ze nog ‘u’ tegen me bij de Albert Heijn to go”, mopper ik.
“Dat zeggen ze daar standaard”, probeert Hannah me gerust te stellen.
“Nou, tegen het meisje voor me zei ze gewoon ‘je’ en ‘jij’, hoor”.
“Die was zeker twaalf?”
“Dat zou kunnen, ja”, geef ik toe.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/147326/thirty-love:_eerste_grijze_haren


dinsdag 21 mei 2013

Hoogmoed...

“Ik vind hem leuk”, zeg ik.
“Écht?” vraagt Carien.
Ik knik.
“Leuke lach, grappig shirt, mooie ogen”, som ik op.
“Nou, dan ga je toch naar hem toe?” zegt Carien.
Ik haal mijn schouders op. Ze weet heel goed dat ik dat niet durf.
“Je hoeft hem niet meteen ten huwelijk te vragen”, moedigt ze me aan.
Ik lach. Maar ik durf nog steeds niet.
“Je moet gewoon één van zijn vrienden aanspreken”, zegt ze dan, “dat is al veel minder eng”.
Ik aarzel.
“Kies maar welke”, zegt Carien. “Die in het groene shirt? Of die met dat petje?”
“Ik weet het niet, hoor. Kan ik niet gewoon in hun buurt aan de bar een biertje gaan bestellen?”
Carien zucht, maar ik recht mijn rug en loop naar mijn project en zijn vrienden. Ik lach naar ze, loop recht op ze af, en dan tussen ze door naar de bar. De vriend met het groene shirt doet een stap opzij om me erlangs te laten en het petje praat ondertussen door alsof er niets gebeurt. Althans, niets interessants. Ik bestel twee biertjes, draai me om en krijg op de terugweg weer een vrije doorgang zonder dat de mannen op- of omkijken.

Als ik terug kom staat Carien me op te wachten met een smalende glimlach. Ze neemt haar biertje in ontvangst, kijkt me aan en zegt: “watch & learn, baby. Het zou me niets verbazen als ik er ook nog een extra biertje aan over hou!”

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/147171/thirty-love:_hoogmoed...

woensdag 15 mei 2013

Kleine meisjes, grote dromen

Ik zit op zolder met een oude knuffel in mijn hand en zie haar ineens voor me: het kleine meisje dat haar knuffel kapot sabbelde en ontroostbaar was toen mama hem weg wilde gooien. Ik glimlach. Ze hield van kleuren en puzzelen en had vast niet gedacht dat haar leven er nu zo uit zou zien.

Mijn lieve vriendin Nicky is bevallen en heeft haar dochter in haar tweede naam naar mij vernoemd. Hoewel ik sinds een jaar een doos vol kraamcadeaus heb, hoort er bij de kleine Emma Frederique een persoonlijk cadeau van haar volgroeide naamgenote. Dus duik ik op zolder in de dozen met mijn oude kinderspullen. Ik vind een rompertje met daarop de initialen FH in sierletters geborduurd. Gemaakt door mijn inmiddels overleden oma. Het roze borduurgaren voelt nog steeds zacht aan, al glanst het niet meer. Het is moeilijk voor te stellen dat mijn 1m80 lange lijf hierin heeft gepast. Ik leg het terug en herken mijn favoriete houten puzzel. De afbeelding van een doornroosje-achtige prinses in een prachtige japon is uit tien stukken opgebouwd. Op de achtergrond staat een kasteel en naast doornroosje zit een knappe prins op één knie. De kleine Frederique heeft er een roze hart op getekend. Ik krijg ineens het gevoel dat ik haar teleurstel, die kleine Freek met haar grote dromen.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/146985/thirty-love:_kleine_meisjes,_grote_dromen

donderdag 9 mei 2013

Gemist geluk

“Wat een sprookje, hè?” zucht de dame naast me bij de tijdschriften. In het schap ligt een complete collectie bewaarnummers met foto’s van de nieuwe koning, koningin en de prinsesjes. Ze doet van alle titels een exemplaar in haar mandje. Ze ziet mijn blik en draait zich naar me toe. “Ze zijn voor mijn dochter”, zegt ze dan samenzweerderig, “die is ongeveer van jouw leeftijd, denk ik.” Ik wil me omdraaien naar de pindakaas, maar de vrouw grijpt mijn arm.

“Ik had het haar zo gegund”, zegt ze.
“Wat bedoelt u?” vraag ik tegen beter weten in. Als ik niet uitkijk, dan duurt het nu minimaal een half uur voordat ik me op de pindakaas kan richten.
“Kijk nou wat een plaatje”, zegt de vrouw. “Onze koningin. Zij was ook gewoon een burgermeisje, hoor. Gewoon iemand zoals jij of mijn dochter. Uit een gewoon gezin. Goed opgeleid, mooie meid, leuke baan, leuk leven. Maar niks speciaals verder. Niks waardoor je zo’n jurk aan mag. Of zo’n kroon. Niks waardoor je op de voorpagina’s terecht komt.”
“Vindt u dat erg dan?” vraag ik.
“Nee, welnee, natuurlijk niet. Maar gewoon is ook maar gewoon, hoor!"

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/146782/thirty-love:_gemist_geluk

woensdag 1 mei 2013

Hoe zou het nu met hem zijn?

Het staat er echt, de facebookmelding: ‘Rodi heeft je een bericht gestuurd’. Als ik facebook open, zie ik inderdaad de foto van mijn eerste serieuze vriendje van de middelbare school. Rodi en ik waren een half jaar samen toen ik ging studeren en hij achterbleef om aan auto’s te sleutelen, het bedrijf van zijn vader te leren kennen en te blowen. Elk eerste weekend van de maand kwam hij langs en verbaasde zich over het studentenleven. Elk derde weekend van de maand zocht ik hem op in zijn garage en vroeg me af vragen wat hem vasthield in dat provinciedorp. Na een half jaar verzamelde ik genoeg moed  om het uit te maken. Hij deed nog een paar pogingen me terug te winnen, waaronder een hartverscheurende brief op roze papier, maar legde zich er uiteindelijk bij neer.

Ik dacht laatst nog aan hem. Op zoek naar foto’s van mijn studententijd, voor een reünie, kwam ik hem tegen. En nu ineens stuurt hij me een bericht. Zijn foto laat zien dat hij het echt is. Al ziet hij er ouder uit, met grijze slapen. En een stuk dikker. Ook draagt hij een fout pak met een stropdas. Op zijn pagina zie ik vooral foto’s van auto’s. Een triest gevoel bekruipt me. Dan lees ik zijn bericht nog eens. Lees verder op ze.nl: http://www.ze.nl/p/146616/thirty-love:_hoe_zou_het_nu_met_hem_zijn