dinsdag 18 juni 2013

Reünie of reüniet

Volgende week is er een reünie van mijn middelbare school en ik ben niet van plan te gaan. Catherine mailde me erover, Yvonne facebookte en Jeroen stuurde een bericht op LinkedIn. Sociaal zijn ze zeker geworden, met al die social media, maar ik zie het niet zitten. Ik weet al precies hoe dat gaat: iedereen getrouwd met dotten van baby’s, verplicht foto’s kijken en continu herhalen hoe schattig ze zijn en hoe ongelooflijk ze op hun moeder of vader lijken, afhankelijk van wie je voor je hebt.

Af en toe krijg ik op facebook toch iets mee van de vorderingen. Dan zie ik een post van de middelbare school bijvoorbeeld. Ze hebben balonnen laten drukken per lichting. Ik geloof dat je die aan je pols mag bevestigen op de dag zelf. Van dat soort dingen krijg ik jeuk, zelfs als ik er niet naar toe ga. Van de foto’s van het schoolplein word ik nostalgisch; de lange betonnen banken staan er nog steeds. De sport was altijd om de banken vooral niet te gebruiken zoals ze bedoeld waren. Ik zat het liefst op de rugleuning, maar er werd ook op gelegen, tegen aan gestaan of overheen gehangen. Ik zou bijna zin krijgen om toch een kijkje te gaan nemen, maar elke keer als dat gevoel de kop op steekt zie ik net op tijd een post die dat grondig teniet doet. Dan zie ik bijvoorbeeld dat Yvonne voor de reünie twee identieke jurkjes voor haar dochters heeft gekocht. In dezelfde kleur als haar eigen jurk. Dan herinner ik me weer dat ik er niets te zoeken heb.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/147878/thirty-love_reunie_of_reuniet

woensdag 12 juni 2013

Een Harley voor vrouwen

Er zit een meisje verderop in de trein. Ze huilt een beetje. Ik vraag me af of ik naar haar toe zal gaan, maar dan gaat haar telefoon. “Hey”, zegt ze zachtjes, “ze hebben hem vanmorgen moeten laten inslapen”.

Ik krijg een brok in mijn keel en ben ineens tien jaar terug in de tijd. In ons studentenhuis hadden we een grote rode kater, Harley. Op een dag, hij was al oud, maar nog levendig, ontdekten we een bult op zijn kin. Toen begon een traject bij de dierenarts dat pittig op de huisbegroting zou gaan drukken. Harley kreeg antibiotica, pijnstillers en nog meer antibiotica, maar niks hielp. De dierenarts keek ons elke keer meewariger aan, maar wij wilden Harley niet loslaten. Tot ze een dag heel streng was in haar witte jas en ons zei dat we het Harley niet langer aan mochten doen. We legden nog één keer geld bij elkaar en betaalden het spuitje om hem in de laten slapen. Thuis stonden we met vijf volwassenen, waaronder drie brede kerels, als kleine kinderen te huilen bij een doos met een levenloos roodharig pakketje erin. Harley was nog zo mooi en zo zacht. We begroeven hem in de tuin en aten zijn favoriete maaltijd: zalm. Daarna kwam er een nieuwe kat, Poeslief, maar daar heb ik nooit meer zo’n band mee gehad. Ik bleef Harley missen, met zijn dikke rode pens, zijn bizarre voorliefde voor warme douches en zijn mensenkennis. Harley had altijd meteen door of een date een goeie kerel was of niet. Als Harley bij iemand op schoot ging zitten, was hij ok. Foute kerels vond hij stinken, leek het wel. Dan trok hij zijn neus op en negeerde ze demonstratief vanaf de vensterbank.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/147719/thirty-love_een_harley_voor_vrouwen.

maandag 3 juni 2013

Over en uit

“Het gaat niet goed met Koen”, zegt Hannah. Ik kijk haar bezorgd aan: “wat is er met hem? Is hij ziek?” “Nee, ik bedoel dat het niet goed gaat tussen ons”, zegt ze. En dan begint ze te huilen.

Er gaat van alles door me heen. Arme Hannah. Ze zijn al negen jaar onafscheidelijk. Ik kan me Hannah niet eens meer herinneren zonder Koen. Als je Hannah alleen wilde hebben, moest je de term ‘meidenavond’ uitdrukkelijk vermelden, soms zelfs een paar keer herhalen. Iedereen om ons heen verwacht elk ogenblik een huwelijk en dan kinderen. Maar nu is het blijkbaar mis. Ik leg een arm om haar heen en ze huilt gierend, op zowel de in- als de uitademing. Er lopen straaltjes over haar wangen en ook uit haar neus begint het te vloeien. Ik haal een doos tissues en een glas water voor haar.
“Wat is er aan de hand dan?” vraag ik.
Ze haalt haar schouders op.
“Elk stel heeft wel eens een dipje”, zeg ik. Ik heb de laatste jaren geen serieuze relatie meer gehad, maar het is fijn terugvallen op dooddoeners als je niet weet wat je moet zeggen.
“Wat als het meer is dan een dipje?” vraagt ze snikkend.
“Koen houdt van je”, zeg ik. Nog zo’n zinloos cliché, maar vooruit.
“Maar wat als dat niet genoeg is?” vraagt ze.
“Jullie zijn al zo lang samen”, zeg ik. Ik moet oppassen; mijn voorraad inhoudsloze uitspraken begint op te raken.
“Maar wat als het uit gaat?” vraagt ze. “Wat moet ik dan?”
“Het gaat niet zomaar uit, hoor”, doe ik een laatste poging.
“Maar wat als het toch zo is?” houdt ze aan. “Wat als ik weer single word?”
“Nou, dan ga je eerst uithuilen en er daarna van genieten”, zeg ik.
“Waarvan genieten?” vraagt ze.
“Van single zijn”, zeg ik.
“Pfff. Hoe sneu is dat”, zegt ze, “single zijn na je 30ste”.
“Net als ik?” vraag ik. Hoe zielig Hannah ook is, er is geen reden om op mijn tenen te gaan staan.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/147531/thirty-love:_over_en_uit