woensdag 12 juni 2013

Een Harley voor vrouwen

Er zit een meisje verderop in de trein. Ze huilt een beetje. Ik vraag me af of ik naar haar toe zal gaan, maar dan gaat haar telefoon. “Hey”, zegt ze zachtjes, “ze hebben hem vanmorgen moeten laten inslapen”.

Ik krijg een brok in mijn keel en ben ineens tien jaar terug in de tijd. In ons studentenhuis hadden we een grote rode kater, Harley. Op een dag, hij was al oud, maar nog levendig, ontdekten we een bult op zijn kin. Toen begon een traject bij de dierenarts dat pittig op de huisbegroting zou gaan drukken. Harley kreeg antibiotica, pijnstillers en nog meer antibiotica, maar niks hielp. De dierenarts keek ons elke keer meewariger aan, maar wij wilden Harley niet loslaten. Tot ze een dag heel streng was in haar witte jas en ons zei dat we het Harley niet langer aan mochten doen. We legden nog één keer geld bij elkaar en betaalden het spuitje om hem in de laten slapen. Thuis stonden we met vijf volwassenen, waaronder drie brede kerels, als kleine kinderen te huilen bij een doos met een levenloos roodharig pakketje erin. Harley was nog zo mooi en zo zacht. We begroeven hem in de tuin en aten zijn favoriete maaltijd: zalm. Daarna kwam er een nieuwe kat, Poeslief, maar daar heb ik nooit meer zo’n band mee gehad. Ik bleef Harley missen, met zijn dikke rode pens, zijn bizarre voorliefde voor warme douches en zijn mensenkennis. Harley had altijd meteen door of een date een goeie kerel was of niet. Als Harley bij iemand op schoot ging zitten, was hij ok. Foute kerels vond hij stinken, leek het wel. Dan trok hij zijn neus op en negeerde ze demonstratief vanaf de vensterbank.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/147719/thirty-love_een_harley_voor_vrouwen.