dinsdag 23 juli 2013

Passie per post

Er ligt een kaart tussen mijn post die niet voor mij bestemd is. Per ongeluk tussen mijn bankafschrift en bekeuring beland. “Dankjewel voor de heerlijke nacht. X, Margriet”, staat er.

De kaart zonder postzegel is voor ene Peter van Zande. Nooit van gehoord. Ik ken ook geen Margriet. Ik controleer het adres, maar er staat echt mijn eigen adres op. De voorkant van de kaart is een bekend beeld in wit marmer uitgehouwen. In kleine letters op de achterkant staat: ‘De David van Michelangelo’. Als Margriet na haar nacht met Peter aan ‘de David’ moet denken, dan moet die Peter een goddelijk lijf hebben. De kaart straalt schoonheid, bewondering en genot uit. Margriet heeft een topnacht gehad en nu wil ze meer. Helaas heeft ze haar oproep verkeerd geadresseerd en vergeefs zal ze op zijn antwoord wachten. Misschien zal ze concluderen dat Peter de zoveelste eikel is en haar geloof in de liefde verliezen. Ik zucht. Ik moet in actie komen voor mijn mede-single. Maar waar ga ik beginnen?

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/148660/thirty-love_passie_per_post

Twijfelachtige eer

“En nu heb ik gehoord dat jij daar expert in bent”, eindigt Pascal zijn verhaal. Ik ben er stil van. “Van wie heb je dat eigenlijk?” vraag ik, “of heb je gewoon onder de L van liefdesverdriet gekeken? Want dan sta ik verkeerd in het telefoonboek, hoor.”

Pascal moet lachen. Dan komt de aap uit de mouw. Hij is een kennis van mijn collega Martin en die zag op facebook Pascals oproep. Hij zoekt mensen die ervaring hebben met extreem liefdesverdriet voor een praatprogramma op Nederland 3. Martin had Pascal maar meteen mijn nummer gegeven. Bedankt.

“Ik ben al wel een tijdje single, ja, maarreh...” zeg ik aarzelend.
“Kijk”, zegt Pascal, “dan ben ik toch aan het goede adres. Ik zucht en typ ondertussen zijn naam en het programma op Google in.
“Je bent toch al in de dertig?” vraagt Pascal.
“Ja, maarreh...” begin ik.
“Kun je woensdag?” vraagt hij.
“Ho even”, zeg ik, “is single en dertig-plus in jouw ogen een abonnement op intens liefdesverdriet?”
“Ehm...”, zegt hij. Pascal voelt nattigheid terwijl hij zojuist een tafelgast gescoord dacht te hebben.
“Denk je dat serieus?” roep ik verontwaardigd.
“Niet dus?” vraagt hij. Ik zucht nog een keer, half afgeleid door de foto die Google me toont van de redactie van het programma: drie vrouwen, een oudere heer en een enorm lekker ding.


woensdag 10 juli 2013

Zondig douchen

“Je hebt veertien minuten gedouched”, zegt hij. “Sorry?” vraag ik. “Veertien minuten”, zegt hij, “dat is wel een beetje lang, vind je ook niet? Je kunt binnen vijf minuten schoon en geschoren zijn.”

Perplex kijk ik Paul aan. Dan begin ik te lachen. Maar Paul niet. Het is onze derde date en hij is blijven slapen. Gisteren vertelde hij me dat biologisch vlees erg belastend is voor het milieu. Ik had geen idee. Daar ga je dan met je goeie gedrag. Schuldvrij genieten van een lekker bio-biefstukje is er niet meer bij, na Pauls betoog. Hij vertelt wel meer dingen die ik niet wist. En daarbij krijgt hij elke keer van die felle lichtjes in zijn mooie ogen. Bovendien smelt ik alleen al van zijn stem. Ons eerste telefoongesprek wist ik een uur te rekken. Zijn donkere timbre werkte als een magneet op me. Ik wilde niks liever dan hem laten vertellen, vertellen, vertellen en hij kwam met liefde aan mijn behoefte tegemoet. Inmiddels zijn we tweeĂ«nhalve date verder en gisteren belandden we bij mij thuis. Toen hij ging plassen begon hij me voor het eerst te irriteren. “Waarom heeft jouw toilet geen stop-knop?” vroeg hij. Het klonk als een verwijt. Mijn toilet heeft inderdaad geen stop-knop. Dat toilet hebben de vorige eigenaren gekocht en hij doet het nog prima. Ik kon een ietwat pinnige reactie niet onderdrukken: “een functionerend toilet weggooien is milieutechnisch ook niet zo’n briljant plan volgens mij”. Daarop volgde een college over het installeren van stop-knoppen in een bestaande toiletten. Dat kan blijkbaar. Ik concentreerde me op dat heerlijke stemgeluid en sleurde hem mijn bed in.

De volgende ochtend is alles vergeven en vergeten. Tot ik de douche uit kom en die vraag krijg over mijn veertien minuten, waarin ik al drie keer schoon en geschoren had kunnen zijn.
 
 
 

woensdag 3 juli 2013

Honderdeneen

Ik parkeer mijn Mini in de straat en zie in mijn ooghoek een A4-poster in een raam hangen. Naast de altijd netjes verzorgde bloembakken en de vitrage van nummer 13, hangt een meisjesfoto van lang geleden met daarop ‘OMA 101 HOERA’.

Ik woon een paar deuren verder en met de meeste buren heb ik geen intensief contact. Ook met de bejaarde dame op nummer 13 niet. Mevrouw Stekelenburg heet ze. Maar aangezien zij overdag thuis is, zie ik haar altijd als ze mijn pakketjes van de H&M heeft aangenomen. Dat doet ze voor de hele straat. Soms ligt er elke dag wel een pakketje bij haar te wachten op een buurvrouw of buurman. Rond Kerst bedank ik haar met een grote doos Merci. Ik moet vaak een beetje grinniken als ik langs haar raam loop. Meestal zit ze aan de antieke eikenhouten tafel met gehaakt kleedje erop. Achter haar laptop, zit ze te mailen met de kleinkinderen bijvoorbeeld. Ik had geen idee dat ze al honderd was.

Ik haal bij de Albert Heijn een doos bonbons en een bos bloemen en bel aan. Een man van mijn leeftijd doet open.
“Hallo, ik ben een buurvrouw en ik zag de poster”, zeg ik.
“Welkom, ik ben een kleinzoon”, zegt hij en lacht er een adembenemende glimlach bij.
“Ik kan niet blijven, hoor, maar ik wilde toch even feliciteren”, zeg ik bedremmeld.
“Leuk, kom, iedereen is in de kamer”, zegt hij.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/148182/thirty-love_honderdeneen

Veel te mooie inbreker

Nicky en Michel zijn drie weken met hun kids op vakantie en hebben mij gevraagd op het huis te passen. “Stelt niks voor”, beloofde Nicky, “even de post uit de brievenbus en de plantjes water geven, meer niet”.

Na een halve week was ik in de buurt en ging ik langs. Er waren twee enveloppen die ik op tafel legde en ik gaf de planten een scheutje. Daarna kreeg ik het druk op mijn werk, waren er een paar concerten, wat verjaardagen en een enkele spontane barbecue. Ik vergat het huis van Nicky en Michel compleet. Tot zojuist een gast bij Knevel &Van den Brink over haar huisoppas vertelt. Geschrokken kijk ik op mijn horloge: middernacht en morgen komen ze al thuis. Een half uur later sta ik te klungelen bij de voordeur. De bewegingssensor zet een buitenlamp aan en het duurt even voordat ik in het zwakke licht de goede sleutel heb gevonden. Dan hoor ik een vertrouwde kraak en gaat de deur open. In de hal verwacht ik een stapel post aan te treffen, maar de brievenbus is leeg. Gelukkig, blijkbaar hebben ze geen post meer gehad na de eerste dagen. Dan loop ik door, de woonkamer in. Ik knip een lichtje aan en vul de gieter. Dan hoor ik achter me ineens een geluid. Ik verstijf. Het lijkt wel gesnurk. Ik draai me om, maar er is niets te zien. De kamer is donker en alles staat op zijn plek. Ik adem uit en pak de gieter op. Dan hoor ik het weer. En ineens zie ik een gestalte op de bank liggen. De metalen gieter valt met een fel gekletter uit mijn handen op het parket.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/148042/thirty-love_veel_te_mooie_inbreker