woensdag 28 augustus 2013

Alweer een zwangere

“Ik heb iets te vieren”, zegt Barbara. “Ik ook”, roept Natasha. Ik heb een vermoeden wat er gevierd gaat worden; ze mogen geen champagne meer, zijn misselijk en moe en hebben in de gekste dingen geen zin meer of juist wel. Vervolgens moeten wij er blij op reageren.
 
Natuurlijk is het iets prachtigs, in verwachting zijn van een kindje. Een nieuw leven op de wereld zetten, gemaakt door jou en je geliefde; de ultieme romantiek. Maar het is gek genoeg het soort romantiek dat je vriendinnen eerst negen maanden lang gijzelt en ze daarna in een reservaat lijkt te plaatsen waaruit ze alleen met moeite af en toe ontsnappen.

“Vertel!” probeer ik enthousiast te klinken en kijk Barbara en Natasha vragend aan.
“Zwanger!” zeggen ze in koor en kijken elkaar lachend aan.
“Gefeliciteerd!!!”, klinkt er uit alle monden om ons heen. Zelfs Hannah deelt vrolijk zoenen uit, terwijl zij nog amper is hersteld van de breuk met Koen.
 

maandag 26 augustus 2013

Uithuilen of stuk maken

Het is nu twee maanden uit. Twee maanden waarin Hannah zoveel heeft gehuild dat ik me afvraag of er geen uitdrogingsgevaar is. Ik snap wel dat het erin hakt: je grote liefde verliezen zonder aankondiging of verklaring. Ik snap niet dat ze geen kwaad woord over hem wil horen.

“Wat een lul”, zei Carien.
“Hij doet het heus niet expres, hoor”, verdedigde Hannah met tranen in haar ogen.
“Ik kan Koen wel uitkotsen”, zei Barbara.
“Relax, je hoeft hem nooit meer te zien”, zei Hannah en haalde huilend haar schouders op.
“Jij vindt hem toch ook een lul?”, drong Carien aan.
“Hou eens op, hij kan het ook niet helpen dat hij het ineens niet meer ziet zitten”.

Er was geen beginnen aan. De meest loyale vrouw die ik ken bleef haar vent steunen, ook al had hij haar net faliekant in de steek gelaten. En ondertussen werd haar neus schraal en waren de tissues niet aan te slepen. Na twee weken ziek thuis te zijn geweest, is ze wel weer gaan werken, maar veel kan het niet voorstellen. Hoe goed kun je de patiëntenvoorlichting bemannen als je er zelf nogal hulpbehoevend uit ziet met rode en dikke ogen?

Nu we twee maanden verder zijn hebben we strategisch overleg: Carien, een fles wijn en ik zitten bij elkaar aan tafel. “We moeten haar helpen”, zeg ik.
 

vrijdag 23 augustus 2013

All risk in de liefde

Het is alweer prachtig zomerweer en mijn jaloezie op cabrio-rijders is omgeslagen in een actieplan: ik ga een cabrio huren, een heel weekend lang. Dromen doe ik al dagen: van wapperende haren in de wind, een gevulde picknickmand achterin en nagefloten worden door de mannen.

Bij een verhuurbedrijf zoek ik een avond naar cabrio’s, maar er is veel duurs en lelijks. Nu mag een ego-boost best wat kosten, maar een paar honderd euro voor een lelijke cabrio; dat gaat me toch te ver. Dan wijst mijn collega Valerie me op iets wat ik niet ken: Snappcar, de site waar je auto’s kunt lenen. Of eigenlijk huren, en dan niet van een verhuurbedrijf, maar van een privé-eigenaar. Omdat die de auto even niet nodig heeft. Ik besluit het een kans te geven en die avond gaat er een wereld voor me open. Oldtimers, racemonsters, verhuisbusjes, stationwagens, Smarts en zelfs een supercool surfbusje; alles staat erop en is automatisch all-risk verzekerd. In Utrecht zie ik al meteen drie cabrio’s: een Fiat 500, een BMW Z3 en een oude Citroën 2CV. Ik bel Carien en samen kiezen we voor de BMW. Met één mailtje is het geregeld en hoef ik alleen nog maar een bijpassende outfit en zonnebril te scoren.

Vrijdagavond om 19 uur mag ik hem ophalen, waarna ik Carien in Amsterdam oppik en we samen naar Bloemendaal zullen rijden. Om stipt 19 uur bel ik aan bij het adres in de Vogelenbuurt. Een man doet open en ik ben op slag verliefd. “Jij bent Frederique”, zegt hij. Ik knik en hoop dat mijn mond dicht is.
 

woensdag 21 augustus 2013

Mannen met goed gereedschap

Als ik de balkondeur dicht trek, heb ik ineens de losse klink in mijn handen. Ik pak de mannen-lijst erbij. Daarop staan allerlei doe-het-zelf-klussen. De lijst is twee jaar oud en ooit stond er maar één ding op: ‘plinten’. Inmiddels ben ik gewend aan een leven zonder plinten. Twee jaar later is de lijst gevarieerd en omvangrijk. ‘Spots in de badkamer vervangen’ staat er bijvoorbeeld op; mijn badkamer wordt inmiddels nog maar door drie van de zes spots verlicht. Dat gaat prima, sinds ik bij het bad een setje kaarsen heb neergezet. Ook ‘stofzuigerwielen olieën’ is een item op de lijst. De stofzuiger rolt niet meer, maar schuift over de vloer als ik eraan trek. Toen mijn moeder een keer kwam en besloot te zuigen, viel haar op dat de wielen ‘een drupje olie nodig hebben’. ‘Moet je even je vriend laten doen’, zei ze. Misschien bedoelde ze daarmee dat ik snel een vriend moest opscharrelen. Of misschien was ze gewoon aan het vissen of haar single dochter stiekum alweer aan de man was. ‘Lekke band repareren’, staat er ook al een paar jaar op. Die moet ik eens doorstrepen, want de fietsenmaker bij mij om de hoek moet ik geen werk afnemen tijdens de crisis. Ook ‘scharnier slaapkamerraam’ staat er al lang op; ik weet niet eens meer weet wat de bedoeling is. Moet dat scharnier worden vervangen, geverfd of geölied? Kortom: er staat niks urgents op de mannenlijst en er heeft zich ook nog geen man gemeld om zich over mij en mijn lijst te ontfermen. Met de balkondeur op slot en de klink in mijn handen, zal dat moeten veranderen. Het is zeer urgent dat mijn balkondeur weer open kan namelijk.

“Ik moet ook alles alleen doen”, zucht ik tegen Nicky. Haar vriend heeft twee linkerhanden, dus ik ben bij de verkeerde zielig aan het doen, maar dat kan me niet schelen.
“Ik heb de ideale oplossing voor je”, zegt ze opgetogen. “Hij heet Victor, ziet er ongelooflijk lekker uit, is single en zelfstandig meubelmaker”.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/148978/thirty-love_mannen_met_goed_gereedschap
 

maandag 19 augustus 2013

Snelwegdaten

Ik rijd 100 op weg naar Amsterdam. Ik wil net de radio wat harder zetten als de auto voor me ineens vaart mindert. Ik haal hem in, drum gedachtenloos op het stuur en zie dan de ingehaalde auto weer voor me rijden. Hij heeft blijkbaar last van tempowisselingen.

De vijfbaans A2 biedt genoeg ruimte om hem voorbij te gaan. Als ik Q-music heb opgezet en hard mee zing, zie ik ineens weer diezelfde auto voor me rijden. Ik frons mijn wenkbrauwen en voordat ik weer kan inhalen, gaat zijn remlicht aan en meteen weer uit. Is er iets met zijn auto? Ik verminder vaart en hou afstand. Weer gaat zijn remlicht kort aan en uit. Er kan niks ernstigs zijn, want hij kan zo de vluchtstrook op rijden en dat doet hij niet. Ik wacht af, maar er gebeurt niets. Dan haal ik hem rustig in en kijk opzij. De bestuurder is een man in pak. Zijn zonnebril spiegelt, een hand ligt op zijn stuur en de ander wijst naar de voorkant van mijn Mini. Ik kijk vragend, hij wijst nog een keer. Op mijn dashboard branden geen alarmlichtjes. Alles lijkt normaal. Mijn koplampen staan aan, maar dat heb ik altijd en daar zal iemand toch niet voor seinen? De chauffeur naast me glimlacht geruststellend en wijst dan op een bord langs de kant van de weg: er komt een tankstation aan. Ik voeg achter hem uit en op de parkeerplaats stoppen we. Eenmaal uitgestapt loop ik naar de voorkant van mijn Mini. Het ziet er allemaal normaal uit. Vragend kijk ik naar de man in pak die zijn zonnebril afzet.

“Hallo schoonheid”, zegt hij.
“Eh”, stamel ik.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/148834/thirty-love_snelwegdaten.