maandag 26 augustus 2013

Uithuilen of stuk maken

Het is nu twee maanden uit. Twee maanden waarin Hannah zoveel heeft gehuild dat ik me afvraag of er geen uitdrogingsgevaar is. Ik snap wel dat het erin hakt: je grote liefde verliezen zonder aankondiging of verklaring. Ik snap niet dat ze geen kwaad woord over hem wil horen.

“Wat een lul”, zei Carien.
“Hij doet het heus niet expres, hoor”, verdedigde Hannah met tranen in haar ogen.
“Ik kan Koen wel uitkotsen”, zei Barbara.
“Relax, je hoeft hem nooit meer te zien”, zei Hannah en haalde huilend haar schouders op.
“Jij vindt hem toch ook een lul?”, drong Carien aan.
“Hou eens op, hij kan het ook niet helpen dat hij het ineens niet meer ziet zitten”.

Er was geen beginnen aan. De meest loyale vrouw die ik ken bleef haar vent steunen, ook al had hij haar net faliekant in de steek gelaten. En ondertussen werd haar neus schraal en waren de tissues niet aan te slepen. Na twee weken ziek thuis te zijn geweest, is ze wel weer gaan werken, maar veel kan het niet voorstellen. Hoe goed kun je de patiëntenvoorlichting bemannen als je er zelf nogal hulpbehoevend uit ziet met rode en dikke ogen?

Nu we twee maanden verder zijn hebben we strategisch overleg: Carien, een fles wijn en ik zitten bij elkaar aan tafel. “We moeten haar helpen”, zeg ik.