woensdag 25 september 2013

Wanted: blessure

Hannah heeft me meegesleurd naar de Davis Cup. Ik ben niet zo’n tennisfan, maar volgens haar is het superleuk. Eenmaal in het stadion in Groningen aangekomen begin ik er zowaar zin in te krijgen. Overal oranje shirts, pruiken en schmink. En vooral: overal sportieve mannen.

Er ligt een tennisbaan midden in een grote hal en eromheen is een soort stadion gebouwd. Wij zitten aan de zijkant met goed zicht op de lijnen. Er is een scheidsrechter in een hoge stoel, lijnrechters bij alle hoeken en heel veel schattige ballenkinderen. Net echt. De stoelen naast ons zijn nog leeg als de wedstrijd begint. De service gaat zo snel dat ik niet eens zie of hij binnen de lijnen is. Zodra de volgende bal uit gaat, barst het publiek in juichen uit. De buitenlandse scheidsrechter roept ‘fifteen-love’ en ik vraag Hannah verbaasd waarom de Nederlander meteen vijftien punten krijgt. Het volgende punt, inclusief hossende tribunes, brengt hem meteen op ‘thirty-love’ en Hannah laat me een facebookplaatje zien waarop staat ‘tennisplayers prefer love games’. Ik lach. Om ons heen loopt het langzaam vol en al gauw zijn ook de stoelen naast ons bezet. Een oranje pruik lacht vrolijk naar me en tovert uit zijn oranje overall twee blikjes bier tevoorschijn. Hannah en ik wijzen op de miniflesjes prosecco in onze laarzen waarop de oranje pruik bewonderend zijn duim opsteekt. Na een paar games ga ik naar het toilet en haal ik colaatjes. In de rij kom ik de oranje pruik tegen, maar dan zonder oranje pruik. Hij heeft mooie donkere krullen en stelt zich voor als ‘Stef’. We gaan samen terug de zaal in en moeten wachten tot de tennissers gaan zitten. Stef blijkt in Amsterdam te wonen en met zijn hele tennisteam trouw de Davis Cup te bezoeken. Als we weer zitten, stelt hij zich ook aan Hannah voor.
“En op welk niveau tennissen jullie?” vraagt Stef terwijl het station ‘Holland, Holland’ roept.
“In de zes”, zegt Hannah. Ik knik. Ik heb geen idee wat dat betekent en ik kan totaal niet tennissen, maar dat hoeft Stef niet te weten

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/150188/thirty-love_wanted_blessure.

woensdag 18 september 2013

Leukerd of engerd?

“Dat was toch Erik?” vraagt Hannah. Carien kijkt vragend: “Nee, Martijn, toch?” “Hebben we het over nummer 27?” vraag ik. Hannah zucht. We weten het niet meer. We zijn eergisteren gaan speeddaten en nu weet ik niet meer wie ik heb aangekruist.

Dertig mannen waren er. En dertig vrouwen uiteraard. Carien had ons overgehaald. Hannah had geen zin, die was nog aan het sippen over haar ex. Maar wij tolereerden geen tegenspraak en Hannah ging mopperend mee. Carien en ik riepen dat het hartstikke lachen zou zijn. En dat je het vooral niet te serieus moest nemen. Maar toen we eenmaal aankwamen bleek het nog verdraaid lastig om het niet te serieus te nemen. Er was een zaal met dertig tafeltjes, opgesteld in drie rijen van tien. Aan elke tafel stonden twee stoelen, tegenover elkaar. Het leek me altijd al iets aparts, speeddaten, maar dat het er zo absurdistisch en onwerkelijk uit zou zien, had ik toch niet verwacht. Een dame kwam op ons aflopen: “wat leuk dat jullie er zijn!” Ze stak haar hand uit, stelde zich voor en wees naar de bar. “Ga nog even lekker iets drinken, we beginnen over een minuut of twintig”. Achter haar zag ik een gong staan en die zou de hele avond lang om de drie minuten geluid worden. Aan het eind van de avond mochten we de nummers aankruisen die ons bevielen. Als die heren ons dan ook aankruisten, kregen we over en weer contactgegevens voor als we dan een langere date wilden.

Twee dagen later vergelijken we onze scores. Carien heeft zeven mannen aangekruist en die hebben op hun beurt ook allemaal Carien aangekruist, dus nu ze heeft zeven telefoonnummers gekregen. Hannah heeft niemand aangekruist. Nummer drie vond ze wel schattig, maar uiteindelijk had ze hem toch weer doorgestreept. Ik heb twee mannen aangekruist, beiden overlappen met Carien en eentje van hen heeft ook mij aangekruist. Carien en ik hebben dus een man gemeenschappelijk. Die leuke met die bruine krullen en die kuiltjes in zijn wangen. Alleen nu weten we niet meer wie dat is. Nummer drie├źntwintig of nummer zevenentwintig? Erik of Martijn?

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/150003/thirty-love_leukerd_of_engerd

woensdag 11 september 2013

Tussen scharrel, date en verkering

“Dit is Frederique”, zegt Frank tegen de vriend die op ons af komt tijdens onze derde date. De vriend trekt zijn wenkbrauwen op, maar Frank negeert de onuitgesproken vraag.
“Hoi, ik ben Dennis en ik hockey met Frank”, zegt hij. Moet ik nu zeggen dat ik Franks date ben?
“Frederique is advocate”, zegt Frank.
“Goh, leuk”, zegt hockey-Dennis. Hij kijkt wat onbeholpen naar zijn vriend.
“Ja”, zegt Frank. Ik word  er een beetje ongemakkelijk van. Waarom legt hij niet uit wie ik ben?
“Is het hockeyseizoen alweer begonnen eigenlijk?” vraag ik.
“Bijna”, zegt de hockey-man. Frank knikt. Wat kun je nog meer over hockey vragen? Geen idee.
“Nou, fijne avond nog”, zegt hockey-Dennis dan en loopt terug naar het tafeltje waar hij zat.
Het kost me een kwartier, minstens, om weer in de stemming te komen. In dat kwartier vertelt Frank vrolijk over zijn laatste hockeytoernooi. Hij lijkt nergens last van te hebben.

“Jammer dat ik alweer moet gaan”, zegt mijn date later die avond op het perron, ruim op tijd voor de laatste trein naar Den Bosch. We zoenen uitgebreid.
“Ja, weet je zeker dat je niet wilt blijven slapen?” fluister ik in zijn oor.
Hij kreunt. “Ik moet Sjaak uitlaten, anders pist hij op het kleed. Maar kom je snel een keer bij mij?”
“Voor wat?”
“Nog zo’n leuke avond? En misschien wel nacht?”
“Wat is dit dan voor jou?” vraag ik aarzelend. Als hij me niet aan zijn vriend wil voorstellen, wil hij blijkbaar vrijblijvend scharrelen, meer niet.
“Hoe bedoel je?” vraagt Frank.
“Nou, gewoon, beteken ik iets voor je of is het alleen voor de tijdelijke gezelligheid?”

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/149861/thirty-love_tussen_scharrel_date_en_verkering

dinsdag 3 september 2013

Zoeken naar de ware

Mijn date en ik hebben afgesproken op het station. Ik heb er zin in; ik heb Frank al vaker gezien, maar van een date is het nog nooit gekomen. “Ik ben er”, appt hij. “Ik bijna”, stuur ik terug. Maar bij aankomst is er geen Frank.

“Ehm, waar ben je precies?” app ik.
“Bij de AH to go”, schrijft hij.
Ik kijk om me heen. Op station Den Bosch zijn er twee uitgangen, eentje heeft een soort van pleintje voordat je de grote roltrappen af gaat en daar zie ik een AH to go. Maar geen Frank.
“Zijn er meer AH to go’s?” vraag ik.
“Goeie!” schrijft hij, “ik ga kijken”.
Ondertussen is het wel duidelijk dat hij niet in de buurt van het pleintje is. Ik loop door het hoge station boven de sporen langs naar de andere kant. Er lopen een paar mensen in mijn richting: een meisje met een gitaar, een oudere meneer met een hoed en een dame in mantelpak en klakkende pumps. Geen leuke vent met een rossige bos krullen en lachrimpeltjes rond zijn ogen. Frank zie ik al een paar jaar op de verjaardag van Carien. We kletsen altijd even en hij zegt bij het afscheid steeds dat we nu echt een keer op date moeten. Vorige maand heb ik de stoute schoenen aangetrokken en Franks nummer gevraagd aan Carien.

Maar er lijkt alsnog iets tussen te komen, want eenmaal aan de andere kant van het station aangekomen blijkt dat daar niks is. Een trap omlaag naar een hoop fietsenrekken, maar geen AH to go en zeker geen Frank.