zondag 24 november 2013

Hoe gaat het verder met Frederique?

'Geen twintig meer' (zie hieronder) was de laatste blog van Frederique.

Hartelijk dank aan alle mensen die met haar hebben meegeleefd tijdens haar avonturen en ze hebben gedeeld met vrienden en vriendinnen!

Wie wil weten hoe het verder gaat met Frederique (en Carien, Hannah en de anderen natuurlijk), kan dat lezen in de roman '30-love' die deze week is verschenen. Vraag ernaar in de boekhandel, bestel hem bij bol.com of haal hem bij De Ontdekking in Utrecht.

Het ga jullie goed, mede in de liefde!
Dikke kus,
Ilse

Geen twintig meer

< De laatste blog van Frederique! :-) >
 
Mijn nichtje is 21 geworden en ik heb mijn moeder beloofd dat ik naar haar feest zou gaan. Dus daar sta ik dan, als dertiger, tussen de hippe studentes die net hun tentamens achter de rug hebben en onwijs toe zijn aan een feestje.

Ik sta al een uur mijn ogen uit te kijken in de club waarvan Viviënne een deel heeft afgehuurd. Er zijn jurkjes met opengewerkte kanten rugpartijen, satijnen jumpsuits en glimmende leggings onder tunieken met pailletten. Lange haren zijn nonchalant opgestoken met zilveren pinnen, grote oorbellen dansen op de beats van de hits van nu en ik zie hakken met afmetingen waar een stoeprand hoogtevrees van zou krijgen. Ik voel me misplaatst. Het is ruim tien jaar geleden dat ik zelf die leeftijd had, maar het is alsof deze generatie ‘twintig zijn’ op een heel andere manier beleeft. Ik zat vol onmogelijke idealen, had geen idee wat ik met mijn studie aanmoest en was onzeker over alles. Ik heb er een decennium over gedaan om wat zelfvertrouwen op te bouwen, te weten dat ik iets waard ben op mijn werk en een leuke man te durven aanspreken in de kroeg. Deze meiden zijn allemaal zo goed gelukt; ze kijken de zaal rond alsof die zich gelukkig mag prijzen dat zij aanwezig zijn. En terecht. Ik voel een steek van jaloezie. Ik heb veel gewonnen sinds mijn twintigste, maar ook dingen verloren. Mijn ogen zijn voorzien van kraaienpootjes, mijn dijen van cellulitis, de leuke mannen zijn allemaal bezet, mijn agenda zit vol kraamvisites en daten gaat tegenwoordig via sites en apps.
Moedeloos zoek ik het damestoilet op. Ik ga met mijn waarschijnlijk al lang uit de mode skinny jeans op mijn enkels zitten en app Hannah en Carien: “We zijn oud!”
Ik zucht. En dan hoor ik twee paar hoge hakken de toiletruimte inwandelen. Gelukte-meiden-in-aantocht.
“Wat zit je haar mooi”, zegt de ene. Ik kan het niet zien, maar ik geloof haar onmiddellijk.
“Vind je?” zegt de ander.
“Ja, echt”.
“Nou, ik weet niet, hoor, van al die regen wordt het zo krullerig”.
“Super juist. Je zal maar van dat stijle haar hebben zoals ik”.
“Hartstikke mooi, jouw haar, sufferd, zag je die kerels niet kijken?”
“Wie? Stijn enzo? Eikels”.
“Nee, die leuke met dat grijze shirt en dat baardje, wat ouder, maar erg lekker”.
“Kennen we die?”
“Nee, nog niet, daar gaan we zo eens dichter bij staan”.
“Vandaag niet, Suus, ik voel me lomp en lelijk, andere keer, ok?”
“Ok, schat, voor mij hoeft het ook niet zo, hoor. Ik ben gisteren ongesteld geworden. Gaan we gewoon lekker met Viviënne kletsen”.
“Zou ze ons cadeau wel leuk vinden?”
Ik schiet in de lach, hardop. Gelukte meiden?
En ineens is het stil buiten. Snel trek ik door, hijs mijn broek op en draai de deur open. Voor de spiegel staan ze, Suus en vriendin, en kijken me verschrikt aan met grote Bambi-ogen die zich lijken af te vragen of ik ze zat uit te lachen. Ze zijn nog steeds rimpelloos in hun perfecte outfits, maar zien er ineens zo kwetsbaar uit.

Ik houd mijn telefoon omhoog: “grappig appje”.

Ze lijken niet erg gerustgesteld, maar ik ben helemaal opgeknapt van mijn dipje. Je zult maar twintig zijn. Zo mooi, zo jong, zo volmaakt, maar geen idee wat je ermee aan moet. Eigenlijk mis ik alleen het onbevangen daten, maar ik hoor net dat er een sexy man met baardje rondloopt, waar niemand op af durft te stappen.
 
 
The end
 
 
Deze blog is eerder gepubliceerd bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/151670/thirty-love_geen_twintig_meer

zaterdag 23 november 2013

Getrouwd is fout

We zitten aan de borrel en het gesprek gaat over Ben, de getrouwde scharrel van Carien. Ze ontmoetten elkaar tijdens de Dam tot Dam loop, hijgden samen uit en vergeleken medailles. Een week later kwam hij slapen en bleek getrouwd.
“Hoe bevalt Ben?” vraag ik aan Carien.
“Heel goed”, zegt ze. Haar ogen glazen, haar glimlach is ondeugend. Barbara en Natasha spitsen hun oren, ze willen alles weten over deze nieuwe man.
“Hoe goed?” vraag ik lachend door.
“Súpergoed”, zegt Carien stralend. “Serieus, ik heb nog nooit zo relaxed gescharreld. We gaan elke week een keer lekker eten of naar theater en daarna blijft hij slapen. De sex is fantastisch en we hebben afgesproken dat we alleen leuke dingen delen, voor ellende hebben we onze eigen vrienden.”
“Je geniet er echt van”, zeg ik blij.
“Maarreh”, begint Barbara aarzelend. Natasha valt haar bij: “tja, hoe moet dat verder dan?”
“Verder?” vraagt Carien.
“Ja, in de toekomst enzo”, zegt Barbara. “Je kunt zo niet door blijven gaan natuurlijk”.
Carien is verbaasd. “Waarom niet?”
Bar en Natas kijken naar elkaar. “Gewoon niet, je wilt ooit een keer samenwonen bijvoorbeeld”.
“Dat wil niet iedereen, hoor, lieverds”, probeer ik mijn getrouwde vriendinnen uit te leggen. Zij zijn al sinds hun studietijd aan de man, dus van scharrelen hebben ze niet zoveel verstand.
“Wil die Ben dan ook niet settelen, ooit; samenwonen, trouwen, kinderen?” vraagt Bar. Ze kan het niet bevatten. En ineens realiseer ik me dat ze niet heeft begrepen hoe het zit met Ben.
“Ben?” vraagt Carien. “Die ís al gelukkig getrouwd. En heeft ook al kinderen”.
Weer zoeken de blikken van Barbara en Natasha elkaar op, alsof ze het niet goed gehoord hebben.
“Oh, eh, dat is een ander verhaal dan”, zegt Natasha. Barbara zegt niets.
“Weet ik niet”, zegt Carien, “maar het maakt het wel makkelijker om geen gedoe te krijgen”.
Bar verslikt zich in haar wijn. “Voel je je niet schuldig?” vraagt ze ijzig.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/151486/thirty-love_getrouwd_is_fout

donderdag 21 november 2013

Lovely planet reisgids

Het is zondagmiddag en Barbara viert haar verjaardag bij een pannenkoekenboerderij. “Dan kan iedereen zijn kroost meenemen”, zei ze erbij. Ze heeft net ons cadeau uitgepakt: de Lonely Planet van Nederland. Die had ze gevraagd om leuke uitstapjes met de kinderen te maken.

Ik ben blij dat ik het cadeau niet heb hoeven aanschaffen. De Lonely Planet is voor mij een symbool van vrijheid, van mooie ontmoetingen met knappe wereldreizigers vol mooie verhalen, van kampvuren op verlaten stranden met gitaarspelende surfleraren. Hoe kan iemand mijn romantische droomgids cadeau vragen in verband met leuke weekenduitstapjes in eigen land met de kinderen? Is er dan niets meer heilig?

Veel tijd om me erover op te winden, krijg ik niet. De kinderen van Barbara en mijn andere vriendinnen vragen continu aandacht. De een wil het koekje dat ik bij mijn koffie heb gekregen, wat een ander niet eerlijk vindt, want die heeft er nog maar drie gehad. Een derde komt vragen of ik een vlecht in haar haar wil maken en nummer vier wil met me rummikubben. Twee uur later hangen Hannah en ik uitgeput in de bank van de pannenkoekenboerderij. Alle moeders, vaders en kinderen zijn weg. Voor ons op tafel ligt een slagveld van borden, mokken, rietjes, poedersuiker, stroop, slagroom en ranja. Als je heel goed kijkt, zie je dat er een bruine tafel onder zit.
“Ik wist niet dat een lunch je zo kon slopen” zucht ik.
“Kapot ben ik”, beaamt Hannah, “gewoon van het niks doen”.
“Noem dat maar niks doen”, zeg ik met mijn gezicht in de klaag-stand.
“Jij hebt tenminste nog rummikub gewonnen”, zegt Hannah.
Ik lach.
Een serveerster komt opruimen. Ze stapelt de borden, mokken en het afval op en dan zien we ineens dat de jarige job haar cadeau vergeten is.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/151321/thirty-love_lovely_planet_reisgids

woensdag 20 november 2013

Italiaanse verrassing

We zitten bij een wijnbar en een man met een korte sloof raadt een Siciliaanse grillo chardonnay aan: mooi, krachtig en toch soepel.
"Dat klinkt als een lekkere vent in plaats van een wijn", zegt Carien lachend.
"Er komt veel goeds uit Sicilië," lacht de man met sloof terug, "en dan heb ik het niet alleen over de wijn." Carien en ik kijken nog eens naar de man. Hij heeft donker haar en bruine ogen, maar hij ziet er niet echt Italiaans uit. Bovendien is Sicilië een berucht maffia-eiland, en deze man met sloof lijkt juist heel aardig en hoffelijk.
"Heb jij iets met Sicilië?", vraagt Carien.
"Ik kom er vandaan", zegt hij.
"Je spreekt goed Nederlands", zeg ik.
"Mijn moeder is Nederlands en we zijn hier op mijn veertiende komen wonen."
"Met je vader?"
"Met mijn zusje. We zijn verhuisd toen mijn vader overleed, maar dat is inmiddels lang geleden. Ik ga jullie wijntjes halen."
"Oh mijn god," fluistert Carien terwijl de Siciliaan wegloopt, "zijn vader was vast zo'n maffiabaas, die vermoord is door een rivaliserende familie. Moet je je zijn moeder voorstellen; een gewoon Nederlands meisje wordt op vakantie verliefd en heeft geen idee waar ze aan begint tot ze uiteindelijk met twee kinderen van het eiland moet vluchten."
"Jezus, Carien, je lijkt het wel spannend te vinden", zeg ik.
"Dat is het toch ook? Een maffiazoon kom je niet elke dag tegen. Zeker niet eentje die het romantische bloed van zijn moeder door zijn aderen heeft stromen."
"Je kijkt teveel naar Penoza", zucht ik.
"Ja, goeie serie, hè?"
"Maar wel fictie, maffia-liefje."
"Des te interessanter dat we hier het echte werk hebben rondlopen."
"In de bediening?", vraag ik lachend.
"Whatever", zegt Carien en zet een brede glimlach op voor de Siciliaan die weer aan komt lopen met twee glazen.
 
 

zondag 17 november 2013

Zonder trainen een sixpack

Voor me op de bank ligt een stapel snoertjes en blauwe banden. Ernaast een gebruiksaanwijzing met een mooie slogan: ‘zonder inspanning uw hele lichaam trainen’. Ik heb er zin in er in, een strak lijf krijgen tijdens het kijken van Penoza!

Eergisteren zat ik een uurtje op de bank voordat ik naar mijn afspraak moest. Ik zapte langs het ontbijtnieuws en toen dat afgelopen was, kwam ik per ongeluk op Tellsell terecht, midden in een reclame voor de trilplaat. Die herkende ik van jaren geleden. Ze beweerden toen dat je in tien minuten op zo’n apparaat hetzelfde zou bereiken als in een uur op een normaal apparaat. Dat sprak me wel aan, dus ik zocht een sportschool waar ze er een hadden. Een kwartier later stond ik in een joggingbroek in de rij voor de plaat. Er stond al een dame op met haar trainer naast haar. Ze moest door haar knieën gebogen staan met haar billen boven haar hielen. “De squat-houding”, noemde haar trainer het. Hij zette het apparaat aan en zij glimlachte. Ze bleef twee minuten in de squat staan en was daarna klaar. Haar benen en billen zagen er fantastisch uit. Ik glunderde. Nog even en ik zou ook zulke billen hebben. De billen-dame en haar trainer gingen naar het volgende apparaat en ik stapte de trilplaat op. Ik boog mijn knieën en eerlijk gezegd vond ik het sowieso al pittig om in die houding te staan. Toen zette ik de trilplaat aan. Binnen tien seconden was ik rood aangelopen, binnen twintig seconden gutste het zweet over mijn hele lijf en na een halve minuut viel ik ervan af. De trainer rende op me af, zette het apparaat uit en sprak me vermanend toe. “Op een trilplaat is twee minuten een serieuze workout, dat moet je opbouwen”. Ik ben nooit meer in een sportschool geweest, laat staan op een trilplaat.

Ik wilde Tellsell dan ook bijna wegzappen, maar kon mijn ogen niet afhouden van de glimlachende zandloperfiguren. Toen veranderde het beeld en kwam het volgende product op het scherm. Ik zag een dame met een ietwat vadsig buikje op de bank zitten. Ze zapte en zuchtte. Ik voelde me betrapt, ik zat er precies zo bij. Toen pakte ze een doosje uit en deed een blauwe band om haar buik. Ze bleef lekker op de bank zitten, terwijl de band om haar buik kleine schokjes gaf die haar buikspieren trainden. Wow. Ze glimlachte erbij en dat kon ik me dat helemaal voorstellen. Buikspieren kweken terwijl je op de bank zit, wie wil dat niet? Ik zag meteen het sixpack voor me waar ik komende zomer op het strand een leuke man mee kan imponeren... zonder dat ik ervoor heb hoeven werken. Binnen 10 minuten had ik het apparaat besteld en vanmorgen werd het bezorgd.

Ik zit op de bank klaar voor Penoza. Ik ben vroeg want ik moet de gebruiksaanwijzing lezen en snoertjes aansluiten. Dan doe ik de band om mijn middel, ga hoopvol achterover zitten en druk op ‘aan’. Heel even denk ik dat het inderdaad superrelaxed is, maar ik blijk nog geen intensiteit te hebben gekozen. Ik kies de laagste en zodra ik de knop indruk, voel ik de stroomstoot door mijn buik gaan. Au! Voordat ik kan bijkomen krijg ik volgende schok alweer. Au!!!
 
 
 

woensdag 6 november 2013

Reddende engel

Op de snelweg, zaterdagnacht, hoor ik ineens een knal en voel ik mijn stuur trillen. Klapband. Snel parkeer ik op de vluchtstrook en stap uit. Mijn linkervoorwiel is aan flarden. ‘Wie zal ik bellen?’ vraag ik me af, maar dan realiseer ik me dat mijn telefoon leeg is. Al een uur.

Ik had vrijdag ook al een feestje gehad en besloot vandaag met de auto naar de borrel te gaan, zodat ik niet zou drinken. Ik moet zondag een rapport schrijven; moet ik een beetje fit zijn. Het was supergezellig met Carien en Hannah en we kwamen in de Ierse kroeg een paar leuke kerels tegen, dus werd het later dan verwacht. Hannah probeerde me nog over te halen om te blijven slapen, maar gelukkig was ik verstandig genoeg om weer te gaan.

Nu zal een uurtje of drie zijn en sta ik stil langs een verlaten snelweg. Er rijdt af en toe een auto langs, op hoge snelheid. Ik snap niet dat iedereen doorrijdt zonder naar me om te kijken. ‘Heeft dan niemand meer tijd om een ander te helpen?’ bedenk ik me verontwaardigd. ‘Is het zo individualistisch geworden’ zit ik me op te winden. Maar na een paar minuten begint het tot me door te dringen dat ik iets moet gaan ondernemen. Ik geloof dat ik een ANWB-abonnement bij mijn lease-auto heb, maar ik heb ze nog nooit nodig gehad en heb geen idee waar ik hun telefoonnummer heb. Niet dat dat uit maakt, want mijn telefoon doet het toch niet. Op zoek naar een praatpaal dus? Ik kijk door de voorruit naar de vluchtstrook. Er ligt een lange, lege, donkere weg voor me. Het regent niet, maar dat kan elk moment veranderen. In mijn achteruitkijkspiegel ziet de weg er precies hetzelfde uit. Geen praatpalen of tankstations in zicht.

Dan ineens doemen er twee koplampen op in mijn spiegel. Verheugd draai ik me om. Er nadert inderdaad heel langzaam een voertuig op de vluchtstrook achter mij. De lampen zijn zo fel dat ik niks meer zie, behalve die twee lichtbundels en dan loopt er ineens een rilling over mijn rug.Wie zit er in die auto?

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/150755/thirty-love_reddende_engel