donderdag 21 november 2013

Lovely planet reisgids

Het is zondagmiddag en Barbara viert haar verjaardag bij een pannenkoekenboerderij. “Dan kan iedereen zijn kroost meenemen”, zei ze erbij. Ze heeft net ons cadeau uitgepakt: de Lonely Planet van Nederland. Die had ze gevraagd om leuke uitstapjes met de kinderen te maken.

Ik ben blij dat ik het cadeau niet heb hoeven aanschaffen. De Lonely Planet is voor mij een symbool van vrijheid, van mooie ontmoetingen met knappe wereldreizigers vol mooie verhalen, van kampvuren op verlaten stranden met gitaarspelende surfleraren. Hoe kan iemand mijn romantische droomgids cadeau vragen in verband met leuke weekenduitstapjes in eigen land met de kinderen? Is er dan niets meer heilig?

Veel tijd om me erover op te winden, krijg ik niet. De kinderen van Barbara en mijn andere vriendinnen vragen continu aandacht. De een wil het koekje dat ik bij mijn koffie heb gekregen, wat een ander niet eerlijk vindt, want die heeft er nog maar drie gehad. Een derde komt vragen of ik een vlecht in haar haar wil maken en nummer vier wil met me rummikubben. Twee uur later hangen Hannah en ik uitgeput in de bank van de pannenkoekenboerderij. Alle moeders, vaders en kinderen zijn weg. Voor ons op tafel ligt een slagveld van borden, mokken, rietjes, poedersuiker, stroop, slagroom en ranja. Als je heel goed kijkt, zie je dat er een bruine tafel onder zit.
“Ik wist niet dat een lunch je zo kon slopen” zucht ik.
“Kapot ben ik”, beaamt Hannah, “gewoon van het niks doen”.
“Noem dat maar niks doen”, zeg ik met mijn gezicht in de klaag-stand.
“Jij hebt tenminste nog rummikub gewonnen”, zegt Hannah.
Ik lach.
Een serveerster komt opruimen. Ze stapelt de borden, mokken en het afval op en dan zien we ineens dat de jarige job haar cadeau vergeten is.

Lees verder bij ze.nl: http://www.ze.nl/p/151321/thirty-love_lovely_planet_reisgids